Verhalenbom mei 2026 - door Monique & Jola

De Lievekamp Oss
1 mei 2026

Onlangs liet Bouke weten dat de Bouke Rocks Elvis shows inmiddels al door meer dan 100.000 bezoekers zijn bezocht en ze in meer dan 60 verschillende theaters hebben gestaan.
Wauw, wat een waanzinnig aantal en een mooie mijlpaal!
En nog steeds komen er nieuwe theaters bij.

Vanavond zijn we in theater De Lievekamp in Oss.
Een vertrouwde plek voor Bouke want hier heeft hij al talloze keren gestaan met zijn Bouke rocks Elvis show.
Een vrij bescheiden maar knus theater met zo’n 670 zitplaatsen die allemaal weer strak waren uitverkocht!
Er is dan ook niets mooiers dan Bouke en de band live te horen zingen en spelen!

En al was het inmiddels al het derde optreden van deze week, Bouke legt altijd zijn hele ziel en zaligheid in iedere show.
Het was dan ook weer dubbel en dwars genieten en vanaf de allereerste noten van ‘See See Rider’ zat het publiek geboeid te luisteren.

Chloe, een trouwe jonge fan, kreeg een heel lief compliment van Bouke over haar mooie jurk.
Deze crea-bea had weer een mooi kadootje voor hem gemaakt, een extra large uitvoering van een plectrum, waarvoor Bouke haar bedankte met een handkus.

Even was er wat verwarring toen Michael, de drummer, in plaats van Moody Blue, met een andere intro startte.
Bouke keek eerst even verbaasd en zei “ik weet niet wat jullie speelden nu, want we zouden toch Moody Blue doen?¨
Hij moest er zelf eigenlijk om lachen maar kreeg vervolgens een briljante ingeving en vroeg Michael om nogmaals het bewuste intro in te zetten waarna hij spontaan een heerlijke versie van ‘Papa Was a Rollin’ Stone’ van The Temptations neerzette!
“Maar die gaan we niet doen!”
Een swingende uitvoering van Moody Blue maakte het allemaal weer meer dan goed.

“Je kunt zien dat wij er even 3 weken tussenuit zijn geweest”, zei Bouke toen Remco de toetsenist even niet de juiste toonhoogte kon vinden voor ‘I Can’t Stop Loving You’.
Bouke vertelde heel begripvol dat er wel eens muzikanten moeten invallen en dat het vanavond de beurt was aan Remco.
Terwijl Remco nog even zocht naar de juiste toon vermaakte Bouke ondertussen het publiek door het hele Do, Re, Mi te zingen en vroeg of zij het ook andersom konden. Haha, nou nee dus!
Na wat heen en weer gepingel en met hulp van Leon (die ‘D’ riep) was Remco
er helemaal klaar voor waarna er alsnog een prachtig ‘I Can’t stop Loving You’ werd gebracht.
Wat een heerlijke groep muzikanten is dit toch.
Je ziet gewoon dat zij heel hecht zijn en aan één woord of blik genoeg hebben.

Wie ook supergoed zijn, zijn de dames van Lume Voices, samen met Walter.
En al grapte Bouke al eerder in de show over de witte tanden van Walter, nu deelde hij nog een extra plaagstootje uit door te vertellen dat de namen van Noa, Gosha en Carolina, allemaal op een ‘a’ eindigen, behalve die van Walter (Waltá)!
Desalniettemin brachten ze met z’n vijven weer een prachtig
‘How Great Thou Art’, dat altijd garant staat voor kippenvelmomenten en een staande ovatie.
Die uithalen ook hè, echt niet normaal!

De tweede helft werd weer spectaculair geopend met een fantastisch lichtspektakel met Bouke in het middelpunt.
Heartbreak Hotel, Guitar Man en Bigg Boss Man zorgden gelijk voor een vrolijke rock&roll noot en met ‘Tell Me What I Say’ knalde Bouke werkelijk van het podium af.
Hij stond geen moment stil en je zag gewoon dat hij er zelf ook ontzettend van genoot.
Het plezier spatte er vanaf!
En ook met Blue Suède Shoes ging het feestje vrolijk verder.
Net als Bouke zong, danste en klapte het publiek er op los. Wat een geweldige sfeer!

Met zijn gitaar bracht Bouke ook het mooie en gevoelige ‘Are You Lonesome Tonight’.
Gedurende het stukje gesproken tekst maakt Bouke er sinds de laatste shows steevast zijn eigen versie van.
Na ‘a lot of gel in my hair’ en ‘a lot of sweat in my hair’ was het vandaag ‘a lot of hairspray in my hair’.
Benieuwd wat hij in Winterswijk in ‘zijn hair’ heeft zitten?

Uit het niets werden we plots verrast met een Michael Jackson’tje met ‘Pretty Baby With Your High Heels On’ uit ‘The Way you make me feel’ moeiteloos gevolgd door Freddy Murphy’s (oeps…hij was even in de war met Jane from England) ‘Bohemian Rapsody’ en ‘This Thing Called Love’.
Wow, geef hem een microfoon en hij doet het gewoon!
Hilarisch was ook het moment dat hij zijn plectrum aan een mevrouw wilde geven maar zij die niet wilde omdat ze er al eentje had!
Haha, Heerlijk zo’n onverwachte reactie!

De hele show was weer een aaneenschakeling van mooie, hilarische en muzikale hoogtepunten.
Zoals Bouke zelf ook aan het einde van de avond opmerkte is dit wat hij het allerliefste doet.
Op het podium staan en met heel veel liefde en respect de songs van Elvis brengen, geheel op zijn eigen manier.

Gekscherend voegde hij er nog aan toe dat hij zo zou kunnen doorgaan maar dat wij als publiek dat waarschijnlijk niet zouden volhouden.
Maar, vervolgt hij “omdat jullie zo’n fantastisch publiek zijn ….ga ik nu stagediven…..” waarop een mevrouw heel lief antwoordde dat ze hem wel zou opvangen.
Gelukkig heeft hij er toch maar van afgezien 😅.
Een speciaal dankwoord was er ook voor zijn vader die hem altijd steunt en die met hem het hele land doorreist naar de optredens.

Tot slot vertelde hij nog dat hij op 15 mei te zien is bij Stars on Stage (RTL4). Daar mag hij, zoals hij zelf zegt “musicalliedjes doen”.
Don’t miss it! Dat gaat heel bijzonder worden.

Morgen, zaterdag 2 mei, is de laatste show van deze week in theater De Storm in Winterswijk.

Markant theater Uden
9 mei 2026

Vanavond zijn we in het Markant theater in Uden.
Een theater waar Bouke warme herinneringen aan heeft.
Al ver voordat hij doorbrak in het programma The Tribute stond hij hier al regelmatig op het podium.

Mijn buurvrouw van vanavond vertelde mij ook dat zij vroeger speciaal voor een optreden van Bouke naar dit theater kwam, lang voordat hij bekend was. Hoe leuk is dat!

Hoe zou de setlist er toen hebben uitgezien?
Waarschijnlijk iets anders dan nu.
In dit seizoen Bouke rocks Elvis wordt de show steevast geopend met heerlijke klassiekers als See See Rider, That’s Allright, Burning Love, Proud Mary, You Gave Me A Mountain, In the Ghetto en My Boy.
Dat het ook voor Bouke veel liedjes zijn om te onthouden blijkt wel als hij even hulp nodig heeft van Björn om hem eraan te herinneren dat het volgende nummer ‘Rubberneckin’ is.

Buiten was het aangenaam weer maar binnen was het warm, zeker onder de hete lampen op het podium.
Een handdoek is echt onmisbaar voor Bouke die er even een gekkigheidje van maakte door met de handdoek niet alleen het zweet van zijn voorhoofd af te vegen maar ook dat van zijn borstkas en zelfs tussen z’n benen! 😅
Haha, het publiek kon het wel waarderen!
“Hebben jullie het ook zo warm of niet?”
“Wie durft er in godsnaam ja te zeggen” om vervolgens op een grappige manier iemand na te doen die een beetje onderuitgezakt zit te klappen.

Met ‘Polk Salad Annie’ trok Bouke weer echt alles uit de kast en volgde er op het podium een wervelende explosie van energie!
Gelukkig kon hij daarna even uithijgen terwijl de dames van Lume Voices de intro van ‘It’s Now or Never’ zongen.
Al de hele avond zat hij een beetje aan zijn gezicht en neus te plukken want er zat blijkbaar de hele tijd al een dwarse haar te vervelen maar hij had ‘m eindelijk te pakken!
“Ik ga er gewoon scheel van kijken en daarom miste ik ook die laatste uithaal”.
Dat werd hierna overigens ruimschoots goedgemaakt!

‘Moody Blue’ is ook zo’n vrolijk nummer.
Opgenomen in 1976 in de Jungle Room in Elvis’ huis maar pas na zijn dood een hit geworden.
Terwijl de zweetdruppels in het rond vlogen bracht Bouke een heerlijke versie van dit nummer.

Met Charlies Angels (geen Walter dit keer) zong Bouke het prachtige, met 3 Grammy’s bekroonde gospelnummer ‘How Great Thou Art’.
Maar niet voordat hij dacht dat er nog iemand naar de wc moest, maar dat bleek toch niet zo te zijn waarop hij zei “Je weet nooit hè, dan wachten we even hoor”.
En tegen de rest van het publiek
“Als je wel moet, moet je nu gaan hè!
Dan wachten we even, leggen we het programma even stil”.
Waarna hij een tikkende klok nadeed.. tik tak tik tak….

“Een van de mooiste gospelsongs die Elvis ooit heeft uitgebracht” (haalt even zijn neus op) “en heeft gezongen” (haalt weer even zijn neus op waarna iedereen inclusief Bouke in de lach schiet). “Ik heb al de hele dag een loopneus. Het is zo erg ik heb ‘m de hele middag moeten zoeken”.
Maar ook mét loopneus klonk dit prachtig nummer weer als een klok.

Bouke vertelde dat hij iedere keer hele mooie kado’s krijgt maar dat dat echt niet hoeft.
Dat wij als publiek al naar zijn shows komen is voor hem al een heel groot kado.
Ook maakte hij even gebruik van het moment om Chloe te feliciteren die vandaag jarig is.
Met een ‘Lang zal ze leven, lang zal ze leven’ werd ze toegezongen en kreeg ze nog een dikke knuffel van Bouke!
Omdat ze ‘Jailhouse Rock’ een mooi liedje vindt beloofde Bouke deze vanavond nog te zingen.

Onder de tonen van ‘the Pink Panter’, snaarstrak gespeeld door TC Brass, zorgt Michel inmiddels weer voor de kruk en gitaar en brengt Bouke het ‘Are You Lonesome Tonight’.
Mét hairspray in zijn haar dat door het zweet in zijn ogen liep en, zo merkte hij gekscherend op, zijn ogen daardoor bijna dicht bleven plakken.

Bouke vertelde ook dat Elvis veel te vroeg is overleden, slechts 42 jaar oud. Hij had nog zoveel mooie liedjes uit kunnen brengen en kunnen zingen.
Na zijn dood verschenen er heel veel nieuwe liedjes en daarvan waren ook liedjes die hij Elvis graag had willen horen zingen.
Eén van die liedjes is van Freddy Mercury…
Het publiek zat zo aandachtig te luisteren dat het heel stil bleef waarop Bouke zei:
“Normaal zegt dan iedereen : ooohhhhh”.
“Maar dan zit er ook iemand in de zaal die ik daarvoor betaal, haha”.

A capella zingt hij dan
‘Mama, just killed a man
Put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead
Mama, life had just begun
But now……..’ en dirigeert het publiek mee te zingen, wat redelijk goed begint maar daarna toch een beetje in zakt waarop Bouke reageert met “Ik heb betere gehoord” en “die gaan we vanavond niet doen”.
In plaats daarvan zong en speelde hij een hele gave versie van ‘This Thing Called Love’.

‘Hurt’ is een nummer wat veel wordt aangevraagd maar evengoed op de setlist staat en altijd met heel veel enthousiasme wordt ontvangen.
Na eerst in één keer een heel flesje water leeggedronken te hebben (!) werden alle registers opengetrokken en werd weer een weergaloze versie van dit indrukwekkende nummer neergezet.

Johnny Be Good, Blue suède Shoes, één van mijn favorieten Bridge over Troubled Water, American Trilogy, het beloofde Jailhouse Rock, Suspicious Minds, My Way en vele andere prachtige songs werden vanavond weer met heel veel passie en liefde gebracht.

Aan het einde van de avond vertelde Bouke terecht heel trots dat ze volgend jaar 2 x in AFAs Live staan met een 30-koppig orkest met strijkers, blazers en sambaballen 🤣 en dat ze als toetje ook naar Las Vegas gaan.
“En dat allemaal dankzij jullie!”
Ook benadrukte hij dat iedereen die een mooi filmpje had gemaakt deze naar zijn Instagram account Bouke_live mag sturen.
Het enige échte account van Bouke.
Helaas zijn er nog steeds heel veel nep-accounts die rondgaan dus blijf oppassen en trap er niet in!

Met een zee aan lichtjes en ‘Can’t Help Falling in Love’ werd weer een heerlijk avondje Bouke rocks Elvis waardig afgesloten.

Oerrock 16/5/2026

Treasure, de Bruno Mars-tributeband die eerder op het programma van Oerrock stond, zong het al: "You are amazing, just the way you are."
Bouke met zijn ElvisMattersBand ís het!
Wat heeft Bouke weer een verpletterende indruk achtergelaten op het 10.000-koppige publiek.
Hoe hij in een uurtje tijd het toch wel nuchtere Friese volk zó kan opzwepen en meekrijgen, dat kunnen er maar weinig.

Sweet Caroline doet het natuurlijk altijd goed op festivals, maar bij Suspicious Minds, waarbij Bouke tot drie telt en het voltallige publiek laat springen, dát is pas een kippenvelmoment tot in je tenen.
10.000 mensen die uit hun dak gaan; ik denk dat we een lokale aardbeving hebben veroorzaakt!

Over kippenvelmomenten gesproken: het geluid van dit festival is echt even een shout-out waard, want dat was, zeker voor een buitenevenement van dit formaat, gewoon écht goed!
Een tweede kippenvelmoment was My Way.
Dat behoeft eigenlijk geen uitleg als je bedenkt hoe indrukwekkend dat lied, gebracht door Bouke, op zo'n moment is.

Maar ook een shout-out naar Lume Voices' eigen Noa.
Ze is altijd goed, maar gisteravond, in deze setting en met dat loepzuivere geluid, klonk ze nóg magischer!
Moe van acht uur staan, maar zeer voldaan, gingen wij na dit heerlijke slotstuk weer naar huis.
Wat een topweek hebben we beleefd met al die prachtige optredens. Komende week doen we dat met twee theaters en een festival gewoon nog even dunnetjes over!

Landgraafse tentfeesten
Zondag 24 mei 2026
Tribute of the Bands

Het festivalseizoen is inmiddels in volle gang en vandaag stond Bouke hier op de Landgraafse tentfeesten.
De weergoden waren ons goed gezind want het was een prachtige zonnige warme dag in Landgraaf en wat een waanzinnig mooie line-up!
Een aantal van de beste tributebands stonden hier vandaag op het programma.
Mr. Jones & Just in Case, ACinDC, Bouke en de Elvismattersband, Someone like Her (Adèle tribute) en Treasure (Bruno Mars tribute).
Vijf totaal verschillende bands maar wat was het een feest!

In een grote tent en met her en der zitjes buiten bij de diverse eettentjes was het een en al gezelligheid.
Een gratis watertap zorgde voor de nodige dorstlesser.
Als eerste trapte Mr. Jones & Just in Case de tributedag af!
Een mooie ‘opwarmer’ voor de rest van het programma.
De tent was al lekker gevuld met publiek en gelukkig waren de zijkanten van de tent open zodat er af en toe een klein windje doorheen kon waaien.
Dat was ook wel nodig bij het volgende optreden van ACinDC, de rockband, die werkelijk van het podium afknalden met vuur en confetti en een overijverige gitarist!
Die moet wel écht kapot zijn geweest na dit optreden.

De stichting WensAmbulance zorgde voor een hartverwarmende actie door een ernstig zieke patiënt te begeleiden op het podium tijdens dit optreden.
Grappig ook om te zien dat een deel van het publiek steeds wisselde na de verschillende optredens!
Ieder had zo zijn eigen voorkeur voor een band hoewel bij ieder optreden de tent weer mudjevol stroomde.
Zo ook toen het halverwege de avond de beurt was aan Bouke en de band!
Voor veel bezoekers was dit toch wel het optreden waar ze het meest naar uitkeken (heb ik horen vertellen) en iedereen was dan ook vol verwachting.
En dat maakten ze weer meer dan waar.
De host van de avond kondigde ze letterlijk aan als ‘Elvis en de Mattersband’! Haha, Elvis?
Dat gaat niet gebeuren maar wij zijn ook meer dan happy met Bouke.

Heeft hij het normaal al snel warm in zijn theatershows, hier gutste het zweet echt van zijn lijf maar het was dan inmiddels ook bloedheet binnen.
En met al die lampen boven je hoofd wordt het er niet koeler op.
Maar dat mocht de pret niet drukken en er werd een heerlijke, soort ‘light’ versie, van de theatershow neergezet met Elvis klassiekers, maar ook een swingend ‘Sweet Caroline’ en ‘Bridge over Troubled Water’ zorgden voor een enthousiast publiek.

Vooral bij Blue Suède Shoes ging het dak eraf en liet hij ook maar weer even zijn tapdans skills zien.
Vaak zingt hij tijdens festivals ook hits van Tom Jones maar als je met Mr. Jones & Just in Case op hetzelfde festival staat is het natuurlijk niet erg sjiek als je de liedjes van Tom Jones gaat zingen.
Bouke begrijpt dat ook als geen ander.
Maar Bouke heeft nog zoveel moois te brengen dat we dat ook niet hebben gemist.

Dat hij geniet van zijn deelname aan Stars on Stage blijkt wel als hij het publiek vraagt wie er naar Stars on Stage kijkt en vervolgens “Van onder tot boven ben ik zwaar behaard” zingt om met een brede lach weer verder te gaan met het optreden.
Als knipoog naar zijn rol als Gaston in Stars on Stage trok hij ook nog even tijdens zijn optreden zijn blouse open á la Gaston! 🤣

Bouke vroeg ook nog een groot applaus voor de organisatie en terecht!
Het was echt allemaal super geregeld.
Maar ook het publiek heeft zich van zijn beste kant laten zien.
Het ging er allemaal heel gemoedelijk aan toe.
Geen geduw of getrek en iedereen liet elkaar genoeg ruimte.
Dat is ook wel eens anders tijdens een festival.

Het optreden zelf was echt omgevlogen.
Een uurtje is echt veel te kort!
Want toen de muziek van Suspicious Minds klonk dacht ik Huh…is het nu alweer bijna voorbij?
Nog één keer werd alles uit de kast getrokken en werd de tent op z’n kop gezet door Bouke en de band.
Nog één keer met z’n allen uit ons dak, springen, zingen en dansen op Suspicious Minds om het daarna stijlvol af te sluiten met het altijd prachtige My Way.

Het festival zelf ging nog tot in de kleine uurtjes door en het publiek kon nog volop genieten van de optredens van de laatste 2 bands, Someone like Her (Adèle tribute) en als afsluiter Treasure (Bruno Mars tribute).

Stadsschouwburg Antwerpen
Vrijdag 29 mei 2026

Terwijl het festivalseizoen inmiddels al is losgebarsten nadert het theaterseizoen langzaam zijn einde.
En stiekem kijk ik echt wel uit naar een nieuw seizoen Bouke rocks Elvis met vooral heel veel nieuwe, mooie en verrassende liedjes.
Hoewel het een supergaaf seizoen is en het iedere show een feestje is, kan ik de setlist nu wel zo’n beetje dromen.
Daar is ook niks mis mee hoor.

Af en toe verrast hij ons tijdens een show nog steeds door er iets totaal onverwachts tussendoor te doen.
Zoals ‘Wicked Game’ wat hij zong in de Ziggo met Roxanne Hazes of een klein stukje ‘Never been to Spain’, een stukje van Michael Jackson of zelfs een heerlijk Hazes nummer.
Om nog maar niet te spreken over ‘Spiegelbeeld’ of ‘Wat ruist er door het struikgewas’!
En met zijn ontwapenende humor tovert hij steeds weer een glimlach op ons gezicht!
Vanavond dus een show bij onze Belgische buren in Antwerpen. Amai!
Mét camerateam van het Belgische VRT.

Bouke grapte dat ze er 5 uur over hadden gedaan om hier te komen en als ze een stukje waren doorgereden waren ze bijna in Eurodisney geweest!
Maar het was het allemaal waard en ze hadden het niet willen missen!
Het was als vanouds weer een feestje.

Bouke was lekker op dreef en stak regelmatig de draak met alles en iedereen.
Bij de aankondiging van het liedje uit de Tribute ‘In the Ghetto’ begon het publiek al te klappen waarop Bouke geinde dat ze hem nu niet meer hoefden te doen want er was al geklapt dus konden ze gelijk door naar het volgende liedje!
Of Moody Blue! Opgenomen in de Jungle room in Graceland door Elvis in een tarzanbroekje, volgens Bouke, waarbij hij nog even de legendarische tarzankreet liet horen!

En wat te denken van een onverwachte mix van Polk Salad Annie en Papa Was A Rolling Stone!
Hij was daarna even de kluts kwijt toen hij Polk Salad Annie wilde gaan zingen en de tekst kwijt was….gelukkig ziet hij er zelf altijd de humor van in.

Met zijn ‘vier musketiers’ (Lume Voices en Walter) zingt Bouke dit seizoen het prachtige gospellied ‘How Great Thou Art’.
Bouke maakt altijd grapjes met Walter en ook dit keer vergeleek hij hem met een engeltje.
“Als je er twee vleugeltjes op plakt vliegt hij zo weg”.
Ook heeft hij Amai Amai, van Walter geleerd!
“Ik ken hem al 15 jaar en hij zegt bij alles Amai, Amai en ik weet nog steeds niet wat het betekent”! Amai, Amai…
Tijdens het gospelnummer schoot hij ook nog eens in een lachbui en verontschuldigde zich.
“Sorry dames en heren, ik dacht even dat ik Elvis achter me zag” (toen hij naar Björn keek in zijn glitterpak).

Het publiek was ook heerlijk actief.
Regelmatig werd er wat uit het publiek geroepen en er werd gelachen, gedanst en gezongen.
Wat hebben we ook genoten van Roger, een oude bekende van Bouke.
84 jaar oud, waar Bouke menig feestje mee heeft gevierd.
Hij zat recht achter ons en zong de hele show uit volle borst mee met de liedjes.
We moesten er soms om lachen maar het was ook heel aandoenlijk hoe hij zat te genieten!
Heerlijk toch als je dat nog kan op die leeftijd.

Er was even wat verwarring tussen Bouke en de band toen Bouke de band aangaf het ‘Pink Panther theme’ te gaan spelen waarna Michel getrouw met de kruk van Bouke het podium op kwam.
Tot Bouke zich realiseerde dat hij eerst nog wat anders moest zingen en tegen Michel zei
“Sorry, sorry, sorry maar de kruk moet weg” en daarna met zo’n handgebaar van ‘ga weg’ Michel mét kruk terugstuurde de coulissen in, terwijl hij zelf niet meer bij kwam van het lachen.
En wij ook!
Tot hilariteit van het publiek kreeg Michel nog een figuurlijke ‘trap’ na.

Even later lieten ze nog even een fantastisch stukje teamwork zien toen Bouke met een fraaie move de kruk een klein duwtje gaf en Michel die met een soepele beweging opving!
Ja, daar hebben heel wat uurtjes bloed, zweet en tranen in gezeten om het zo perfect te krijgen. 🤣

“Are you ready for some Rock & Roll you ladies and gentlemen?¨
Yeah…
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd want wil je Rock & Roll dan krijg je Rock & Roll!
Stoelen aan de kant en rocken maar!
Met nummers als Johnny Be Good en Blue Suède Shoes (mét tapdansact) ging het dak er af.
Na dit swingende spektakelstuk werden we spontaan verrast met een stukje Amen, Amen, een Amerikaans gospelnummer.
We hadden even niet in de gaten dat iedereen al was gaan zitten tot Bouke zei “ja joh, ga maar gerust zitten hoor…er staan er toch nog maar een stuk of 5. Wel even opletten dat het zitje uitgeklapt is hè”.
Bouke vertelde dat hij dat zelf namelijk ooit had meegemaakt.
“Ik heb 3 weken niet kunnen lopen, gekneusd staartbotje.
Ik wist niet dat het bestond maar het is echt zo”.
Oei, pijnlijk!

Ook het heerlijke ‘This Thing Called Love’ kon rekenen op veel bijval vanuit het publiek.
“Ken je Freddy Mercury?¨ Ja? (even stil). Ik ook! Haha
En zelfs het ‘I was Made for Loving you baby’ van Kiss zong hij met verve.
Beetje hoog dat wel dus liet hij het maar bij de eerste zin!

De handdoeken van Bouke zijn altijd heel populair.
Een dame uit het publiek gooide haar ‘Bouke’ handdoek naar hem toe waarop hij het zweet van zijn hoofd en borstkas afveegde, maar ook tussen zijn benen, waarna hij hem weer naar haar teruggooide en demonstratief zijn neus dichtkneep. 🫣

Het was weer een feest van herkenning voor het toch wel overwegende oudere publiek.
Maar ook de jongere generatie genoot!
Bouke benadrukte nogmaals dat hij ontzettend had genoten van het publiek en dankbaar was dat hij hier mocht staan.
“Jullie willen niet weten hoe blij ik ben als ik op het podium sta.
Het is echt mijn wereld.”
Maar ook het publiek bedankte Bouke en de ElvisMatters band met een staande ovatie voor hun prachtige eerbetoon aan Elvis!
“Want dit is de mooiste muziek die er is”!

Winschoten – 30 mei 2026

Dat de shows, afgezien van de setlist, eigenlijk bijna nooit hetzelfde zijn, werd al snel weer duidelijk na de eerste drie liedjes.
Bij het inzetten van Proud Mary ontstond al na enkele seconden zowel bij Bouke als bij het publiek grote hilariteit door een reeks "bijzonderheden".

Zo slaat Bouke in al zijn energieke enthousiasme zijn microfoon tegen zijn mond.
"Bijna een tand eruit," zegt hij nog, waarna hij er vervolgens achter komt dat de rits van zijn broek niet dichtzit én er ook nog een haar in zijn mond blijkt te zitten...
Dit alles binnen een tijdsbestek van zo'n kleine dertig seconden...
Ennn doorrrr!! (Met enige moeite om niet in de slappe lach uit te barsten...) Na afloop van dit heerlijke, opzwepende nummer legt hij het publiek nog even uit wat er precies gebeurde en vervolgt hij zijn fantastische optreden.

De humor zat er dus vanaf het begin alweer lekker in en dat kon het Winschotense publiek zeker waarderen.
Zo vroeg hij weer of er Elvis-fans in de zaal zaten en gingen er wat handen omhoog.
"Let op," zegt hij, "als ik het een tweede keer vraag, gaan er meer handen omhoog!"
En ja hoor!
Na de tweede keer de vraag of er Elvis-fans in de zaal zitten, gaan er warempel meer handen de lucht in.
"Mooi," zegt Bouke, "de rest mag de zaal verlaten..."

Hij stelde deze vraag omdat hij benieuwd was of deze Elvis-fans wisten dat Moody Blue in de zogeheten Jungle Room was opgenomen, net als alle andere liedjes op het gelijknamige album.
Veel mensen wisten dat niet en Bouke vervolgt zijn uitleg met de opmerking dat Elvis dit nummer in een tijgerprint Tarzanbroekje heeft ingezongen.
"Eén hit heet zelfs..." waarna hij er een heuse Tarzankreet uitgooit.
"Nee hoor, geintje," zegt hij er direct achteraan.
Het publiek geniet zichtbaar van deze grapjes en interacties én van de altijd weer heerlijke uitvoering van Moody Blue.
Het lied dat, zo vertelt Bouke, pas na het overlijden van Elvis een grote hit werd.

Dat Bouke soms lekker droog uit de hoek kan komen, weten we inmiddels.
Zo zegt hij bij de introductie van het volgende lied:
"Ik ga nu een nummer zingen... van Elvis..." waarop het publiek ontzettend moet lachen.
"En het heet Are You Lonesome Tonight," waarna de reactie van het publiek verandert in een weemoedig "ahhhh...".
Dit lied is en blijft een publieksfavoriet.

Het publiek in Winschoten gaat regelmatig staan om lekker mee te swingen. Voor de medley in de tweede helft gaat iedereen opnieuw de benen in en een vrouw op de eerste rij pakt nog snel haar tasje, dat ze op de rand van het podium had gelegd.
"Jaa mevrouw," zegt Bouke lachend, "je weet het maar nooit hè met die artiesten, straks is-ie weg hoor!"
Met een brede grijns en een knipoog...

Bouke is deze show weer echt on fire.
Bij Polk Salad Annie gaat hij dan ook weer he-le-maal los!
Waar haalt hij die energie en die geweldige moves toch iedere keer weer vandaan?
Op het moment dat hij een luchtsprong maakt en vervolgens in een soort Spiderman-achtige houding op het podium hurkt, stopt de muziek even.
Met een schuin oog en zware stem zegt hij: "112."
Het publiek vindt het prachtig!
Ook trakteert hij ons tussendoor nog op een klein stukje Papa Was a Rollin' Stone.
Wat een feest!

Deze show worden Bouke en de ElvisMatters Band ondersteund door een aantal invallers.
Bouke maakt van de gelegenheid gebruik om hen even te benoemen en applaus te vragen voor het feit dat zij zich geweldig goed staande houden tijdens de show.
Menno (toetsen), Wouter (blaassectie), Tom (ritmegitaar) en Myrthe (backing vocals) waren fantastisch!

Op een gegeven moment spot Bouke een trouwe fan in het publiek.
Zij volgt hem al twintig jaar.
Daarom gaat hij even naar haar toe voor een fotomoment en draagt hij het lied Hurt speciaal aan haar op. "Voor jou, Greetje," zegt hij.

Het was weer genieten, zowel voor het publiek als voor de mensen op en naast het podium.
Het blijft bijzonder hoe deze tribute aan Elvis voor zoveel magisch mooie momenten heeft gezorgd, zowel voor de artiesten als voor het publiek. Gelukkig staat er nog zoveel meer moois op de planning!
Dat we nog maar heel lang mogen genieten van het uitzonderlijke talent van Bouke en de fantastische ElvisMatters band!