Moulin Rouge, Musical - deel 37

Daar waar ik het vorige rondje een creatief kunstwerk voor Martijn bij me had, was het nu een CHEERS-tasje voor Marlon met een presentje.
Beiden hebben onlangs hun verjaardag gevierd en dat verdient waardering op een typisch Irene wijze.
Martijn is hier vooral ´slachtoffer´ van, haha!
Op een toffe manier uiteraard; want mijn fantasie, creativiteit, gezelligheid wordt botgevierd op hem (en een beetje op Owen).
Meer hierover onder het kopje; GELUKSMOMENTJE.

Jes, Marlon was terug én Andrea stond weer te spetteren als Santiago.
Really LOVE THAT (hoort Tjindjara´s stem in hoofd).
De show, welke vrijdagavond (echt waar) door een heleboel mensen op het zijbalkon voor het eerst werd bewonderd, was weer fan-tas-tisch.
Al moet ik wel zeggen dat ik na de vorige, met de laatste van Tjindjara, echt DAT in m´n hoofd heb, in de categorie; BESTE SHOWS EVER.

Een paar meiden die achter mij zaten hebben me vooraf érg laten lachen.
Dit is waargebeurd:
Meid 1: ¨Oh shit! Kijk die olifant!¨
Meid 2: ¨WAAR?¨
Ik weet dat ik (voor mijn focus) een bril nodig heb, maar zij kan er ook wel eentje gebruiken, denk ik.

De lieve mevrouw naast mij vroeg verwonderd of ik écht alleen naar de show was.
Ze vertelde dat ze dit heel dapper vindt en zelf niet zou durven.
Ik heb haar aangeraden het een keer te proberen; er gaat een wereld voor je open; géén rekening met anderen hoeven houden, je eigen ding doen en even met jezelf zijn. 

Betekent trouwens niet dat ik geen vrienden heb of liever niet met hen naar de show ga; de ene keer solo, de andere keer in gezelschap.
Elke show praat ik met de medemens.
Iris vertelde mooi, over haar bruiloft (waar ik de enige solo zónder plus1 was),: ´over Irene hoeven we ons geen zorgen te maken, die praat toch wel met iedereen´.
Jes! Ik was ook daar heerlijk aan het mingle´n. 

Dit wordt geen lang verhaal, dus meteen door naar het ´lekker zomerse´ GELUKSMOMENTJE.
Martijn, lieve Martijn, vond mijn presentje: ´een mooi begin van zijn verjaardag´ en vertelde dat hij érg gelachen had, samen met Owen.
Fijn, precies de bedoeling! 
Best leuk dat het een keer andersom is; ik die hen entertain. ;)
De vorige was nog nét ietsje meer werk - ook in deze zat weer een heleboel IRENE. 

Hij was overigens ook enorm verrast door Owen, zijn familie, vrienden en collega´s. 
Zo´n grote verrassing hebben wij ooit voor Bouke gedaan en onlangs voor Monique (kleinschaliger, haha).
Alleen het idee dat mensen dit voor je doen is al heel bijzonder, laat staan het feestje zelf. 
Zó gegund.

Uiteraard is het ´einde´ onderwerp van gesprek.
Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet.
Betekent meteen weer wat showdagen omgooien.. 
Want uitsluitend shows met Martijn voor mij (ik heb nog steeds een leven naast Moulin Rouge en géén geldboompje).
Hem maakt het allemaal niet uit (of ik wél ga als hij er niet is), maar mij wel - haha.
Het zonnetje van de Moulin Rouge, dé aanstichter van de Rode Moulin Rouge wolkjes waarop ik altijd naar huis ga.
Zónder Martijn is het toch heel anders.
Hij doorleeft Christian. IS Christian én de GELUKSMOMENTJES zijn zó leuk.

Aftellen. 
Hoe graag zou ik teruggaan naar de allereerste show en het allemaal opnieuw beleven. 
Come What May; Moulin Rouge will be in my heart until my dying day!

Nét als de develop in de Marlon-momentjes.
Van zwaaien naar praten, naar ultieme gezelligheid met knuffels. 
En kadootjes, want Marlon vergeet ik ook niet; hij is retro! ;)
Superleuk trouwens; THE WORD IS OUT; hij gaat spelen in ´Vlieg met me mee´, de musical vol met liedjes van Paul de Leeuw - eentje die ik sowieso al wilde gaan bewonderen. 
Héél benieuwd naar. 

Het wachten is op Martijn´s announcement. 
Gelukkig heeft ie in ieder geval een welverdiende vakantie na afloop van Moulin Rouge.
Gosh, wat een harde werker (ik ken het gevoel - in mijn vak), zo vaak: the show must go on.

Klik op de foto voor de officiele website van ´Vlieg Met Me Mee´

Omdat Gwen & Lianne erg nieuwsgierig geworden waren naar mijn kunstwerk voor Martijn, heb ik deze met ze gedeeld: ´What happens in this app, stays in this app!´ 
Ondertussen moest ik met de trein naar Lunetten, want daar werd ik opgepikt om verder met de auto naar huis te gaan.
Ik zat zo in mijn eigen creatie en hun reacties, dat ik station Lunetten miste (gelukkig kwam ik er bijtijds achter) en in Houten uitstapte, om daar meteen de trein terug te pakken naar Lunetten.
Echt een Irene-dingetje weer, hoor.
In de categorie van: in verschillende landen de vloer van dichtbij zien, een bus aan je neus voorbij zien rijden, zoeken naar iets dat je in je hand of op je hoofd hebt.. etc.