Bouke Rocks Elvis Rijswijk, Rotterdam en Poppodium Heerlen - door Jola & Monique

Het begon aanvankelijk nog vrij rustig met de bekende classics ‘See See Rider’, ‘That’s Allright’ en ‘Burning Love’.
Maar toen Bouke ‘In the Ghetto’ aankondigde, het nummer wat zijn doorbraak betekende in The Tribute - Battle of the Bands’, waarbij hij ‘Battle of the bands’ expres een beetje koddig uitsprak, werd dat overduidelijk gewaardeerd door het publiek.
Er werd gelijk gejoeld en geklapt en je voelde gewoon ‘het wordt weer zo’n avond’!
Heerlijk zo’n uitgelaten sfeer en voor Bouke een extra trigger er weer voor 1000% tegenaan te gaan.

Zo ging hij weer helemaal los bij ‘Polk Salad Annie’, waarbij hij zo diep door zijn knieën zakte dat je hoopte dat hij niet uit zijn broek zou scheuren! Hij verloor bijna zijn evenwicht maar bleef gelukkig overeind met zo’n blik van Oeps…..🫣.
Nog even uithijgend na deze intensieve workout zei hij met een hoog stemmetje
“Zo klink je als je even geen zuurstof meer hebt!” Haha.
Het publiek vond het geweldig en moest ook heel hard lachen toen er ook nog ‘jasje uit, jasje uit’ geroepen werd vanuit de zaal.
Even wachten mensen, we zijn pas net begonnen!
Bij ‘It’s Now or Never’ zong Bouke met een jolige blik ‘Come hold my tights’ waarbij hij even zijn broek optrok en daarna bij het stukje ‘Tomorrow will be too late’ de tekst heel mooi visualiseerde door zogenaamd op zijn horloge te kijken.

Dat Bouke over een heerlijke dosis humor en zelfspot beschikt is duidelijk maar daarnaast betrekt hij ook altijd het publiek bij zijn shows door vragen te stellen of anekdotes te delen.
“Hebben jullie het ook zo warm? Nee, jullie zitten lekker onderuitgezakt!”
“Het is hier warm in die zaal, niet normaal man”.
Op zijn vraag of er ook échte Elvisfans in de zaal zijn gingen er een aantal handen de lucht in.
“Dat zijn er nog best veel!
De mensen die hun hand niet hebben opgestoken mogen nu langzaam de zaal gaan verlaten, dan kunnen we verder.”
Haha, én “hebben jullie de film EPIC (Elvis Presley in Concert) al gezien?”
Blijkbaar keek mijn buurman heel verbaasd en schudde ‘nee’ waarna Bouke hem vroeg “weet u niet wat EPIC is?” en vervolgens droog opmerkte; “dat is een film over Elvis Presley.
Die gaat over Elvis zelf en ik kan je vertellen dat is 10 x beter dan wat wij vanavond hier doen”.

De eerste helft van de show werd ook dit keer afgesloten met het prachtige ‘How Great Thou Art’.
Met Walter, Lume Voices met Vivian, Gosha en Esmee werd vocaal weer alles uit de kast getrokken en een weergaloze versie neergezet van dit prachtige gospelnummer.
Een heel groot applaus van het publiek volgde, alleen was het volgens Bouke nét geen staande ovatie omdat nog niet iedereen stond.
“Of zijn ze zo klein dat je ze niet ziet staan?” waarbij hij om zijn eigen woorden moest lachen. “Voor die mensen gaan we nog een toontje hoger! We doen het zo. Als ik hem haal gaan jullie staan en als ik hem niet haal word ik waarschijnlijk per brancard afgevoerd”. Heerlijk dit toch.
Maar hey, no worries, natuurlijk haalde hij de hoge noten!
Met een uithaal die werkelijk eindeloos leek te duren werd hij nu wel beloond met een oprecht staande ovatie!

Zelfs Michel, die altijd de kruk en gitaar van Bouke brengt, was vanavond in een melige bui en kwam half huppelend het podium op.
Bouke zijn gezicht sprak boekdelen maar hij beet op zijn tanden en hield wijselijk zijn mond.
Het publiek vond het prachtig en Michel genoot even van alle aandacht.
Namen onthouden is niet echt Bouke zijn ding.
Naast Gosha waren er twee invalsters bij de Lume Voices, Vivian en Esmee.
Zingt Noa bij ‘Are You Lonesome Tonight’ altijd de hoge (sopraan)stem, dit keer vroeg hij zich af wie nu eigenlijk die hoge stem deed. Aha, Vivian! Gelukkig hielp Gosha hem even met de namen, waar hij natuurlijk dankbaar gebruik van maakte en vervolgens zei:
“Gosha kust iedereen wiens naam wordt genoemd, dus zijn er nog mensen die hun naam willen zeggen?” Grijns….

Dat Bouke het warm had was wel te zien!
“Ik zweet me hier echt de pleuris en mijn broek zakt steeds af.
Aan het einde van de show val ik helemaal uit elkaar!”
Hij kijkt even snel achterom naar zijn band en zegt dan “jullie denken, waarom lacht mijn band niet, maar dit grapje horen ze elke keer”.
Misschien een extra gaatje in je broekriem laten maken Bouke?
Of toch wat meer bitterballen eten na de show?

Met zijn aanstekelijke enthousiasme en ‘Yeah baby” moedigde hij iedereen aan om van zijn stoel te komen bij de vrolijke, swingende Rock&Roll nummers zoals Jailhouse Rock, Blue Suède Shoes, Viva Las Vegas of Return to Sender. Niet tegen dovemansoren gezegd want de hele meute danste en zong uitgelaten mee.
Bouke kon ook geen minuut stil staan en zijn benen gingen werkelijk alle kanten op, alsof ze van elastiek waren.
Blijkbaar heeft hij de smaak van het tapdansen te pakken want met de microfoon bij zijn voeten gaf hij bij ‘Blue Suède Shoes’ nog even een ‘tapdansshowtje’ weg!
Het is echt bewonderenswaardig hoe hij op zo’n avond bijna 2,5 uur lang onvermoeibaar blijft zingen en dansen.

Met Suspicious Minds gingen nog één keer alle pannen van het dak.
Veel aanmoediging had het publiek niet nodig want bij het “ik tel tot 3 en dan gaat alles de lucht in” werd er massaal gesprongen, gedanst en geklapt en ging iedereen hé-le-maal los!
Bouke: “10 jaar geleden duurde Suspicious Minds nog 8 minuten, maar ik ben nú al helemaal kapot! Maar jullie zijn fantastisch”.

Bouke kwam ook nog even terug op zijn bijzondere avontuur bij Vandaag Inside.
“Jullie zijn er nu ook achter gekomen dat ik meer kan praten dan bij VI. Waarschijnlijk had ik een black-out. Mensen dachten echt dat ik niet kon praten, dat is echt verschrikkelijk. De volgende dag stond er met grote krantenkoppen “Bouke mag niet meer terugkomen bij VI’.
”Ahhhhhhhh….”Nou ja, gelukkig moest hij er zelf ook een beetje om lachen!

Een ode brengen aan Elvis, dat is wat Bouke en de Elvismattersband met heel veel liefde doen.
Dankbaar is hij omdat hij dankzij de muziek van Elvis na 25 jaar eindelijk daar is waar hij nu staat.
Aan het begin van zijn carrière zong hij heel veel engelstalige soulliedjes. Totdat iemand naar hem toekwam en zei “je zou eens een liedje van Elvis moeten gaan zingen….”
Hij wist tóen nog niet wat een impact dat zou hebben!
The rest is history….

Als ultieme ode aan Elvis zong hij dan ook het prachtige ‘My Way’ waarna het publiek zijn grote waardering en bewondering liet blijken en een lange oorverdovende staande ovatie gaf en zelfs ‘Bouke, Bouke’ riep, die zichtbaar geraakt was door dit mooie eerbetoon.
Kippenvel! ❤️

Met het afsluitende ‘Can’t Help Falling in Love’ was het weer een avond om in te lijsten!

Rotterdam, 6 maart 2026

Het Nieuwe Luxor Theater is een indrukwekkend groot theater.
Waar je in andere theaters soms als sardientjes in de foyer staat, is het in dit moderne theater heerlijk ruim opgezet.
De 1535 stoelen zijn tot de laatste plaats gevuld met enthousiaste bezoekers. Ook Bouke valt het tijdens de show op hoe groot en vooral hoe ontzettend hoog de zaal is — met name het tweede balkon.
Maar de ongelofelijke bak energie die hij samen met de fantastische ElvisMatters Band produceert, is zelfs daar tot in alle vezels voelbaar.

Het wordt dan ook al snel behoorlijk warm in het theater, merkt Bouke op, vooral op het podium.
Al na enkele nummers in de eerste helft zien we het zweet stromen, maar dat deert hem niet; hij geeft maar wat graag nóg wat extra gas.
Het publiek vindt het fantastisch en zingt en danst uitbundig mee — zó enthousiast zelfs dat de vloer letterlijk lijkt te schudden.
Stilstaan is geen optie: de voetjes gaan hoe dan ook van de vloer!

Deze heerlijke avond was niet alleen qua temperatuur warm; uit de enorme, hartelijke respons bleek ook hoe zeer Bouke door het publiek wordt gewaardeerd.
De staande ovaties en het massale meezingen en dansen voelen ongetwijfeld als een warm bad voor hem en de band.
Als extra blijk van waardering kwam “Snoep oma” tijdens de show opnieuw presentjes en lekkers bij het podium afgeven.
Na een welgemeend dankjewel vraagt Bouke gekscherend: “Zijn er nog meer mensen die cadeautjes willen geven?”
Waarop tot ieders verrassing veel mensen opstaan en met cadeautjes naar voren komen.
Michel moet meerdere keren heen en weer lopen om alle presentjes van Bouke over te nemen.
Zichtbaar bescheiden en dankbaar zegt hij: “Ik waardeer het al zo dat jullie naar de show komen, dát is al zo mooi. Deze cadeautjes hoeven echt niet, maar ik waardeer het ontzettend. Dank jullie wel!”

Bouke had vlak voor de show zelf ook een leuke verrassing voor Michel van Erp.
Michel komt tijdens iedere show het podium op om de kruk en gitaar te brengen, begeleid door de bekende Pink Panther-themesong.
Bouke maakte daar al vaker grapjes over en zei niet lang geleden: “Er komt een keer dat hij in een Pink Panther-pak het podium op loopt.”
En zo geschiedde!
Bouke had zelf een pak gekocht voor Michel, die sportief genoeg was om het aan te trekken — geweldig!
Toen de kruk en gitaar later weer werden opgehaald, was het pak inmiddels uit, maar wat hing daar nog achterop…?
Tot grote hilariteit had hij de staart wél laten zitten.
Zou hij dan toch echt de Pink Panther zijn?

De avond vloog voorbij.
Van ontroerend mooie gospel tot heerlijke humor, waarbij nummers als “Wat ruist er door het struikgewas”, “Zij gelooft in mij” en “Tutti Frutti” vrolijk tussendoor kwamen — alle emoties en energieën passeerden tijdens de Bouke Rocks Elvis-show. Nee, dat verveelt nooit!

Poppodium De Nieuwe Nor, Heerlen

Na een aantal theatershows stond vandaag weer eens een poppodium op het programma.
Niet alleen was het een heel eind rijden — volgens Bouke zo’n 3,5 uur — ook het tijdstip van aanvang was even anders dan anders.
Om 15.00 uur gingen de deuren al open en een uur later begon de show.

Poppodiumshows zijn toch net weer even anders dan theatershows: meer het sfeertje van een festival, maar met het grote voordeel dat je direct de hoofdact te zien krijgt.
Zitplaatsen zijn er meestal niet of maar heel weinig, dus iedereen staat al klaar.
En dan kun je eigenlijk niet anders dan vanaf de eerste noot lekker meeswingen!

Bouke geeft iedere show, op ieder podium, altijd alles.
Maar in een setting als deze kan hij nog nét even wat meer losgaan — heerlijk!
Hij waarschuwt het publiek vooraan dan ook voor rondvliegende spetters. “Het kan van alles zijn hoor,” zegt hij, “zweet, spuug… je weet maar nooit wat het is!”
Ook zijn haar vliegt af en toe alle kanten op, waarop hij lachend naar het publiek gebaart dat zijn haar ontploft.

De inmiddels befaamde — of is het beruchte — handdoek wordt halverwege de show al door hem uitgewrongen. “Ik ben kapot,” zegt hij na een explosieve versie van “Polk Salad Annie.” “Ik maak geen geintje hoor,” vervolgt hij.
De handdoek zit inmiddels vol zweet en snot, want Bouke is naar eigen zeggen wat verkouden.
Toch is er een dame verderop in de zaal die roept: “Mag ik je handdoek?”
Bouke reageert lachend: “Weet je wat, je krijgt die andere wel, want deze wil je echt niet hoor!”

Aan de andere kant van de zaal roept een tweede dame dat zij ook wel een handdoek wil.
Helaas heeft Bouke die tweede echt zelf nodig, maar daar heeft hij snel een oplossing voor bedacht: basgitarist Björn moet dan maar zijn handdoek afstaan — en zo geschiedde!
Volgens Bouke moest Björn nog wel even oefenen met handdoek gooien, maar hij had in ieder geval wel de meeste glitters…

Er hing een heerlijk sfeertje in De Nieuwe Nor.
Bouke wist het publiek omver te blazen met zijn powerballads, uptempo songs en pure rock-’n-roll.
Bij “Such a Night” adviseert Bouke het publiek om lekker de heupjes los te maken, maar wel even op te letten dat je niet op de tenen van je buurman of buurvrouw gaat staan…

Zo’n poppodiumshow gaat aan één stuk door, zonder pauze zoals bij de theatershows.
Een aaneengesloten energie-explosie en vooral enorm genieten!
Daar rijden we graag wat extra kilometers voor.

Volgende show: Ziggo Dome, 20 maart!
De verwachtingen zijn na de spectaculaire vorige edities hooggespannen!