Bouke Rocks Elvis Apeldoorn & Hasselt - door Monique & Jola

Muzikale hoogstandjes als ‘In The Ghetto’ ‘Moody Blue’ en ‘I Can’t Stop Loving You’ kwamen weer voorbij, net zoals het voor Bouke zo speciale nummer ‘My Boy’ en het prachtige ‘How Great Thou Art’.
Mocht iedereen zich afvragen bij dat laatste nummer waarom Noa, Gosha, Carolina en Walter naar voren kwamen op het podium dan was dat, aldus Bouke, omdat ze een stukje gingen tapdansen.
Voor heel even waande hij zich Fred Astaire!🕺
Na deze sprankelende (!) tapdansact werd er een waanzinnig mooie uitvoering gegeven van dit prachtige gospelnummer.
Het publiek stond ademloos te luisteren en was zichtbaar geraakt door deze geweldige stemmen.
Een staande ovatie volgde. Dit blijft zo indrukwekkend!

Als de band het ‘Pink Panther’ theme inzet weet je dat Michel het podium op komt om Bouke zijn kruk en gitaar te brengen.
Bouke kan het weer niet laten om hem even te plagen en vertelt dat Michel een beetje een ‘Show Boy’ is en vroeger lid was van de Chippendales. “Alleen lid hè”.
“Er zijn mensen die komen speciaal voor hem naar mijn show, echt waar! De vrouwen staan voor hem in de rij! En de mannen trouwens ook. Mannen zijn echt dol op hem!”
Het waarom laat ik voor deze keer maar even in het midden 🤣.
Het publiek vond het in ieder geval hilarisch en gierde het uit.
En hoewel Bouke vond dat zijn gitaar zo vals was als maar kon, werden we toch getrakteerd op een prachtig ‘Trying To Get To You’ en een gevoelig gezongen ‘Are You Lonesome Tonight’.

Bouke vertelde dat hij Elvis graag een nummer van Queen had horen zingen maar omdat Elvis helaas veel te jong is gestorven heeft hij de opkomst van rockbands zoals Kiss en Queen helaas niet meer mee kunnen maken.
Spontaan zet hij dan ‘Bohemian Rhapsody’ in en staat ondertussen als een ware dirigent het publiek te dirigeren om mee te zingen.
Trots zegt hij “Ik kan zo meedoen aan Maestro” gevolgd door “maar deze gaan we niet doen”, waarop iedereen in de lach schiet.
In plaats daarvan wordt het een heerlijk ‘Crazy Little Thing Called Love’.

Tussendoor informeert hij bij het publiek of ze hem nog hebben gezien bij ‘Vandaag Inside’?
Zelf was hij niet zo enthousiast over zijn optreden bij de mannen van VI.
“Ik heb denk ik welgeteld tien woorden gezegd en daar kwam heel vaak Viva las Vegas in voor en Ziggo Dome”. Haha.
Maar hij gaf wel een compliment aan Johan Derksen die hem, zeker in het begin, altijd heeft gepromoot en net dat extra zetje heeft gegeven tot waar hij nu staat.
Gekscherend zegt hij erachteraan “en dit liedje is voor Johan…..….Cruijff”.

Als Michel weer zijn kruk en gitaar komt ophalen en het publiek hem een mooi applaus heeft gegeven zegt Bouke met een olijke grijns op zijn gezicht “het is best moeilijk als iemand meer aandacht krijgt dan jij!”
Niet veel later deed hij expres een beetje onnozel dat hij niet meer wist welk liedje hij nu moest gaan zingen waarop Ria, die recht voor hem stond, haar favoriete liedje ‘Hurt’! riep.
Natuurlijk wist hij dat heel goed maar kon dit momentje mooi als opstapje gebruiken om te vertellen dat Ria, die hij echt al heel lang kent, ooit Elvis heeft ontmoet en zelfs een kus en een sjaaltje van hem heeft gekregen.
Hoe bijzonder is dat. Nou, echt héél bijzonder!
“En daarom speciaal voor jou Ria, net als die andere 99 keer (haha), ‘Hurt’.
Zoals altijd was het weer genieten van het ijzersterk en spatzuiver gezongen ‘Hurt’, wat steevast een extra hoge uithaal krijgt aan het einde waarbij de rillingen je over de rug lopen maar dan in goede zin. Wauw!
Maar ook ‘American Trilogy’, een nummer wat Elvis speciaal voor zijn land zong en ‘Bridge Over Troubled Water’ waren een van de muzikale toppers van deze avond.

Bouke rocks Elvis kan natuurlijk niet zonder een flinke portie Rock&Roll!
‘Johnny Be Good’, ‘Jailhouse Rock’ en ‘My Teddy bear’, de beste rockklassiekers passeerden de revue en konden rekenen op enorme bijval van het publiek.
Bouke weet als geen ander hoe hij het publiek moet opzwepen en er was weinig aanmoediging voor nodig om iedereen van zijn stoel te krijgen.
De heupen werden los gegooid en iedereen liet zich meenemen in de meeslepende Rock&Roll-vibe!

Na een spetterende uitvoering van Suspicious Minds (waarna hij even moest uithijgen en klaagde “ik moet mij wel helemaal de pleuris werken om een staande ovatie te krijgen”) en het imponerende ‘My Way’ moesten we alweer bijna afscheid van Bouke en de Elvismattersband.
Maar niet voordat Bouke, op de tonen van ‘Yesterday’, zich nog uitgebreid mengde tussen het publiek om de mensen te begroeten en te bedanken.

Een groot applaus aan het einde van de show voor de Elvismatters band waarna Bouke vertelde dat ze al 3 jaar lang ontzettend genieten van alles wat ze nu meemaken.
“Wij zijn eigenlijk een soort van familie geworden, we gaan echt veel met elkaar om en dat is altijd gezellig en na de show eten we samen nog even een bitterballetje”.
(Laat dan nog even zien hoe het eten van een ‘te hete’ bitterbal er uit ziet. Haha, heel herkenbaar).
Daar horen natuurlijk ook de mannen van het licht en geluid bij.
Ook zij zijn heel belangrijk voor de show en maken er altijd een geweldig spektakel van.
En dan natuurlijk zijn vader Jochem.
“Me and My Shadow” zoals Bouke hen liefdevol samen benoemd.
Zijn vader die er altijd voor hem is en met wie hij samen het hele land doorkruist om naar de optredens te rijden.

Het was een heerlijk avond in Apeldoorn waarbij we weer met een fijn gevoel konden terugkijken op een meer dan geslaagde show.
Zaterdag 21 februari staan Bouke en de Elvismattersband bij onze gezellige zuiderburen in Hasselt.
Ik wens iedereen daar een hele plezante avond!

Hasselt, België – 21/2/26

Dat de Bouke Rocks Elvis-shows grenzeloos zijn in vele opzichten, dat weten we inmiddels wel.
Zowel op vocaal, muzikaal, entertainment- als energiegebied weet Bouke iedere keer weer grenzen te verleggen of zelfs te laten verdwijnen.
Een show die letterlijk de grens overgaat naar Hasselt in België, daar gaan wij dan ook zonder twijfel graag naartoe.
Wij zijn als Nederlandse fans al dik verwend met de vele shows op de agenda in ons kleine kikkerlandje, die overigens ook regelmatig bezocht worden door buitenlandse fans.
Zij komen onder andere uit de UK, USA, Hongarije, Duitsland, Frankrijk, Uruguay, Polen en België.
Bouke is daarmee letterlijk grenzeloos!

Het Trixxo Theater in Hasselt noem ik bijna geen theater.
Het is een gigantische hal met ruimte voor zo’n 1800 mensen.
Het Trixxo is onlangs gerenoveerd en dat ziet er goed uit!
Het podium is een stuk groter dan in de “normale” theaters en die ruimte is Bouke en de band wel toevertrouwd.
Wat een bak energie!
De zweetdruppels en andere druppels vliegen in het rond vanaf het podium en Bouke grapt daarom: “Jaa, daarom zit hier de eerste rij wat verder terug, anders zitten die mensen straks helemaal onder de spuug en zweet.”
Met een dikke knipoog maakt hij ook nog het gebaar alsof iemand aan het douchen is… “Het is ook wel heel warm hier hé, holy shit,” zegt hij er nog bij!

Dat hij het warm krijgt, vinden wij niet raar.
De ware energie-explosies bij “Blue Suede Shoes”, compleet met tapdance waarbij hij al dansend de microfoon bij zijn voeten houdt om het opzwepende ritme te laten horen — en alsof het nog niet genoeg is dat hij de zaal op de voeten krijgt — zet hij aansluitend spontaan “Tutti Frutti” in en het publiek gaat los!
De energiemachine draait op volle toeren en dat gebeurt opnieuw bij “Polk Salad Annie”.
Die blijft voor mij en vele andere fans toch wel een favoriet.
Bouke en de band gaan dan echt even los en houden niets achter!
“Bedankt en tot ziens, dit was het dan voor vanavond…” grapt Bouke, enigszins buiten adem na deze weergaloze uitvoering.
Het publiek reageert met een nog groter applaus en gejoel. Iedereen geniet — en we zijn nog maar in de eerste helft van de show!

Een van mijn favorieten, “I Can’t Stop Loving You”, staat ook weer op de setlist. Een heerlijk nummer dat Bouke past als een jas (wat eigenlijk niet).
Het nummer start strak, maar dat gaat vanavond volgens Bouke niet strak genoeg. “Nee, nee, dat ging niet tegelijk, dat doen we overnieuw.”
Wanneer de band het voor de tweede keer snaarstrak inzet, zegt hij:
“Ja! Die was goed, dat doen we nog een keer…” met een grijns richting zijn band.
Drie keer is scheepsrecht, dus na de derde eveneens perfecte inzet zingt hij dit heerlijke nummer met enorm veel energie en soul.

Mooie, ontroerende ballads wisselen de opzwepende rock-’n-roll, blues en humor af en het 1800-koppige publiek hangt aan zijn lippen.
Bij het naderen van het einde van de show wordt “Yesterday” van The Beatles ingezet en loopt Bouke door het publiek om zoveel mogelijk mensen te begroeten.
Normaal gesproken gaat dat redelijk soepel, maar hier in Hasselt komt hij er bijna niet doorheen.
Veel mensen vanaf de tribunes proberen nog een glimp van hem op te vangen of hem een hand te geven — het lijkt bijna op buitenlandse taferelen.
Ook zien we vreemd genoeg al veel mensen de zaal verlaten.
Men denkt waarschijnlijk dat de show hiermee voorbij is, maar niets is minder waar… je wilt “My Way” toch niet missen?