2 augustus 2026, een dag die ´de laatste show´ zou betekenen.
Nog één keer met elkaar genieten van dit grote spektakel, bewust een laatste meemaken.
Het mocht niet zo zijn.
Veel mensen zullen niet écht begrijpen dat je, als een musical/show zoveel voor je betekent en heeft betekend, door een soort van rouwproces heengaat.
Verdriet, ongeloof, verbijstering, het langzaam in laten dalen van het feit het plots stopt, een grote waas.
En als er geen afscheid georganiseerd wordt, althans - niet voor de bewonderaars van Moulin Rouge, dan ga je op zoek naar andere mogelijkheden om het toch een beetje goed af te sluiten.
Lianne, Gwen en ik hadden meteen al bedacht dat we op de dag zelf naar Utrecht zouden gaan voor een lunch bij Margie´s.
Inmiddels een ware traditie geworden; bij Margie´s eten..
Dat er meer mensen rondlopen met hetzelfde gevoel, bleek toen er een berichtje rondging om ons te verzamelen bij het Beatrix Theater, voor een eigen afscheidsmomentje.
Hey, als je toch al in Utrecht bent..
Little did we know dat het universum ons een kadootje zou gaan geven..
¨Dit wil je echt niet missen!´ hoor ik Gwen nog zo super-sarcastisch zeggen, op het moment dat we daar een beetje awkward op dé trap zaten.
Ons steeds verplaatsend, omdat het zonnetje nogal snel van richting veranderde.
Met een rood wijntje, want dat was allang ons idee, voordat er een berichtje (van een mysterieus persoon) rondgestuurd werd.
Ongeveer 3 handjes vol mensen had zich verzameld; herinneringen & anekdotes delen, eigenlijk hartstikke gezellig!
Zó gezellig dat er inmiddels dik een uur voorbij gevlogen was en er ineens een rode loper werd uitgelegd vóór het Beatrix Theater.
Nét toen er bij ons twijfel was ontstaan; het terras op, of even blijven hangen?
Het bordje ´welkom lieve collega´s´ bevestigde het dubbel en dwars:
Wij zouden de cast gaan toe cheeren bij hun binnenkomst.
Hoe tof is dat?
Nog één keer een staande ovatie, joelen, en liefde voor de show en deze mensen delen.
Onverwacht een enorm kadootje, dat is hoe ik het zie.
Een verdiend kadootje.
Voor zowel de cast als de mensen die bij het Beatrix Theater, al of niet in het zonnetje, hadden zitten vertoeven.
Carlo, Nino, Alex en Rosanne waren de eerste castleden (naast wat grappige momenten van crewmembers die paradeerden over de rode loper, onder luid applaus waar ze niets van leken te snappen) die ontroerd werden door wat daar gebeurde.
Iedereen langs de loper werd persoonlijk begroet en Nino verkondigde enthousiast dat ze later sowieso nog een keer naar buiten zouden komen.
Wederzijdse waardering en respect.
Toen dit groepje castleden hun voeten op de rode loper zette, zorgde dat bij mij voor een gigantische ontlading. Traantjes.
Traantjes die je liever in het theater had laten lopen, tijdens de allerlaatste show..
Ondanks dat; incredibly blessed dat ik dit bijzondere moment heb mogen meemaken.
Om de beurt kwamen castleden solo, in duo´s of groepjes aan wandelen.
Het begon zowaar een sport te worden wie er het eerst iemand zou herkennen; boven op de trap of ergens op straat.
Marlon, lieve Marlon, zwaai zwaai, hij was zichtbaar geraakt door alle liefde.
En Martijn, lieve lieve Martijn, samen met zijn liefde Owen, zó stijlvol (as ever).
Wat zagen zij er prachtig uit.
Martijn deed handkusjes en vouwde zijn handen tot een hartje.
Lianne wist een ´Gwennetje´ te doen, door precies het juiste moment te vangen op een foto.
Het moment waarop Martijn me zag, nét voordat hij de deur van het Beatrix Theater binnenstapte.
¨Zouden jullie plaats willen maken, want er wordt hier zometeen een groepsfoto gemaakt.
Natuurlijk mogen jullie ook foto´s maken¨, aldus een medewerkster van het theater.
En na die groepsfoto pakte iedereen zijn of haar geluksmomentje met hun favoriet(en).
Dat Martijn rijmt op zonneschijn, zegt in principe alles.
Ik kan gewoon echt even niet beschrijven hoe fijn het is dat ik hem tóch op deze dag heb mogen zien én knuffelen.
Alsof het zo hoorde te zijn; destiny.
Niet helemaal hoe je het voor je zag, maar misschien stiekem wel extra speciaal door alles wat er is gebeurd.
2 jaar lang op rode wolkjes naar huis, 37 + 1 rondjes op rode wolkjes naar huis.
Met Martijn; vele geluksmomentjes, knuffels, gezellige babbels, humor, eensgezindheid, KLIK.
Vanaf het eerste moment dat hij me vroeg hem op te zoeken na de show.
Die geluksmomentjes zullen oneindig in mijn herinneringen dansen.
37 euforische verhalen over mijn rondjes Moulin Rouge + een paar andere verhalen over de Come What May tattoo, de Musical Awards, en meer (lees ze op homepagina van Muziek | Theater | Televisie op deze website)..
Moulin Rouge NL is voorbij, maar Martijn is forever Christian wat hij ook doet of waar hij ook gaat!
Nieuwe avonturen ga ik meebeleven, want eens zo´n plek in mijn hart - nóóit meer eruit (weet Bouke alles van).
Al moet ik de reistijd van Arnhem naar Utrecht 6-dubbel trotseren.. (dan geen 37 keer hoor, ik vind je heel lief en fantastisch, maar er zijn grenzen..)
Dat Bouke & Moulin Rouge zó enorm met elkaar hebben zitten blenden, is voor mij intens bijzonder.
Mijn 2 favoriete werelden, Happy Places..
Bouke met zijn concert in het decor van Moulin Rouge, Bouke in Stars On Stage, Bouke als Christian met Tessa aan zijn zijde..
Ik wacht op hét moment dat de paden van Bouke en Martijn zich kruisen.
Wanneer dit gebeurt, doe ik weer heel veel euforische vreugdedansjes!
(The Passion; leest u mee?)
Come What May, Moulin Rouge will be in my heart until my dying day!
Zo is het.
Na het intense geluksmomentje, zijn we (haha) weer naar Margie´s gegaan, voor een afsluitend drankje, met een aantal gezellige gelijkgestemden.
Jes, ik heb Margie´s door de jaren heen heel wat klandizie bezorgd.
En als je het dan toch hebt over drankjes..
Moulin Rouge, duizendmaaldank!
Voor alles en meer..
Liefde, humor, ontroering, zwaaimomentjes, geluksmomentjes, Come What May (it´s your Bday), Musical Awards, SingAlongs, rode wijntjes in de rode molen, de olifant, Ademnood, Sparkling Diamond, Because you Can Can Can, zonnetje, kippenvel, traantjes, staande ovaties, starten van applaus (keer op keer), in je hoofd meepraten (en het irritant vinden als mensen dit hardop doen), Elephant Love Medley, El Tango de Roxanne, Your Song, Absinth, Happy Place, slotje aan de Wall of Love, had ik al zonnetje gezegd (ja? ik doe het gewoon nóg een keer), op rode wolkjes naar huis, Martijn Magazine, Come What May this happened after that dying day, nog een extra sjerp - maar dan voor Carlo, Margie´s, Postcode Loterij en Vriendenloterij feestjes, Backstage tour (gewonnen), 37 rondjes, van Can Can tot helemaal achterin de zaal of op het balkon - in alle hoeken wel ´ns gezeten, ik zeg het lekker nog een keer; zonnetje!, Come What May tattoo, 5 verschillende Dukes & 5 verschillende Satine´s bewonderd, uiteindelijk tóch Brecht als Duke mogen zien (terwijl all universe in zijn officiele speeltijd behoorlijk tegenstribbelde), The Greatest Thing You´ll Ever Learn - Is Just To Love And Be Loved In Return, de trap bij het theater, de roltrap die daar nóóit doet, ludieke treinavonturen op weg en terug naar huis, onsmakelijke champignons in Queens, en zoveel meer (dit wordt keihard aangevuld - geloof me maar).
Zonnetje, zonnetje, zonnetje..
Reactie plaatsen
Reacties