Na hoge ogen gegooid te hebben met ´Trompettist in Auschwitz´ komen Soy Kroon en Thomas Cammaert terug met een nieuwe, bijzondere, indrukwekkende voorstelling; Soldaat in Verzet.
Gisterenavond ging ik hier heen met ´t broertje, in Musis Stadstheater Arnhem, ein-de-lijk weer eens een theaterbezoekje in de buurt.
Samen met ´t broertje was ik al naar de vorige voorstelling geweest en dus kon deze natuurlijk niet uitblijven.
Al of niet fris & fruitig vanuit Sardinië (donderdagnacht teruggekomen), heb ik genoten van een prachtig stuk.
Vooraf kwamen we aan de praat met een rasechte Soy-fan die hem al járen volgt.
Ik kon het niet laten om te vertellen dat hij mij juist soms achtervolgt, haha - soort van.
Op de 1 of andere manier blijf ik ´m overal tegenkomen; *gniffel*.
Het verhaal
De jonge Verleun zat in het Nederlandse leger toen hij in 1940 getuige was van de Duitse invasie en militairen de IJssel zag oversteken.
Al snel sloot Verleun zich aan bij de verzetsgroep CS-6 (genoemd naar Corellistraat 6 in Amsterdam). Verleun voerde talloze missies uit om de nazi's te saboteren. Op 4 november 1943 werd Verleun door de Duitsers opgepakt waarna hij na twee maanden werd gefusilleerd.
"Het is een verhaal over keuzes, offers en de kracht van verzet in de meest duistere tijden. Een verhaal dat ons eraan herinnert waarom we moeten blijven vertellen, blijven herdenken en nooit mogen vergeten".
Soldaat in Verzet is een indrukwekkend oorlogsverhaal over iemand met onverzettelijke moed die niet toekeek maar in actie kwam.
De mannen doen het weer.
Wat zij samen, klein maar o´zo groot, neerzetten is bewonderenswaardig.
Zó krachtig gespeeld.
Met enkel één decor, 2 camera´s en een gigantische verbinding met elkaar, vertellen zij ook dit verhaal op bijzondere wijze.
Het wordt levensecht neergezet en neemt je helemaal mee in de heftige situatie van toen.
Oprecht een aanrader, sowieso.
We kwamen pastoor Marcel uit Gendringen tegen (heeft o.a. uitvaarten binnen onze familie begeleid), die zich naderhand bij ons aansloot, samen opweg naar huis (ik moest uiteraard m´n allerliefste Owen ophalen van zijn logeeradresje bij Balto).
Ook hij was zeer geraakt door het stuk.
Van het rauwe en kleinschalige toneelstuk naar het spektakel van Moulin Rouge.
Rondje 30 betekende weer een Postcode Loterij feestje; ik vind ze zó leuk!
Jes, voor de cast is het wat harder werken, maar stiekem geniet ik er altijd enorm van.
Juist de onopvallende reacties die je tussendoor hoort, geven het een stukje extra.
Veelal (oude) mensen die de show nog niet eerder gezien hebben, kijkend met een eerste blik. Pure reacties en verwondering.
En uiteraard de hapjes & drankjes vooraf en tijdens de pauze.
Mij hoor je niet klagen, hoor.
Wéér een Yahtzee-spelletje mee naar huis, of toch niet?
Vandaag ging ik met Rosa.
Zij had Marlon nog niet eerder gezien als Lautrec - hoe dan?
Girl, you are in for a treat! A vocal one!
Moulin Rouge is keihard ´My Happy Place´.
Het reisje naar Sardinië was ronduit prachtig; dit eiland waarborgt zoveel moois, alsof je delen van meerdere landen op het eiland met elkaar verweven ziet.
Ik heb zelfs een middag het gevoel gehad dat ik in Ierland was, mijn 2e thuisland. ;)
Het reisje was (helaas) ook vermoeiend, door omstandigheden.
Daarmee bedoel ik niet het feit dat we altijd te veel in een te korte tijd willen zien (want zo gaat het meestal).
We konden niet volledig in de holidaymood komen door dingen die in Nederland speelden, waar we elke dag mee geconfronteerd werden.
That´s life.
Gelukkig kan ik er bij Moulin Rouge wel een paar uurtjes helemaal van weg (géén telefoon en bereikbaarheid).
Moulin Rouge is niet alleen genieten van een fantastische show, maar ook even compleet in die wereld zitten. Nergens anders. Heerlijk!
Martijn maakt mij dolgelukkig, altijd.
Marlon heeft zijn kunstje voor het eerst aan Rosa kunnen laten zien.
Owen straalde weer met zijn smaakvolle vertolking van de Duke.
Ik betrap mezelf erop dat ik telkens weer denk; -deze man speelt gewoon 3 rollen!-
Carlo en zijn onevenaarbare enthousiasme.
Ik geniet.
Onwijs veel liefde voor Moulin Rouge!
Joelen en applaus geven was aan Rosa wel besteed; ik glunder er nog steeds van, zij doet lekker mee.
De rest van het publiek had wat moeite, maar met een beetje overtuiging volgden de mensen ons goede voorbeeld.
Vandaag heb ik voor het eerst ervaren dat er mensen zijn die van anderen verlangen dat zij gaan zitten; TIJDENS HET SLOTSTUK.
Dikkedoei, echt niet he?!
Dat is hetzelfde als vragen of je niet wil juichen als het Nederlands elftal een doelpunt scoort tijdens het EK.
Ik wilde de woorden van Nino gebruiken, toen een vrouwtje achter ons vroeg of we konden gaan zitten, tot ik me bedacht; Nino is er niet eens en alsof zij weet wie Nino is.
Dus bracht ik het anders: ´tijdens dit stuk mag iedereen staan.
Dat is fijn voor de cast, die keihard heeft gewerkt om iedereen een waanzinnige show te geven.´
Haar vriendin, zus, buurvrouw, of misschien zelfs tante, had door dat wij vaker aanwezig zijn.
Carlo nam het gelukkig snel van me over met zijn ALL-RISE.
Zo zit je te genieten van een 12 minuten durende introductie van de karakters en zo klinkt het slotapplaus.
De show gaat té snel voorbij. Altijd.
Yahtzee, Yahtzee, Yahtzee, Yahtzee, of toch niet?
Néé, vandaag kregen de winnaars (haha) iets anders.
Een pakketje met shampoo, conditioner & bodylotion dat superlekker ruikt.
Past mooi in de badkamerkast, naast de 3 Rituals pakketjes die ik bij de Vriendenloterij heb mogen winnen. Joehoe!
Een geluksmomentje met Martijn; zonnetje én een Marlon-momentje.
Cheeta´s, de mannen.
Alsof ze een wedstrijdje deden; ´wie is er het eerst bij Irene?´
Altijd fijn om ze weer te zien.
Het is ook al zólang geleden he? ;)
De show betekent telkens weer heel veel voor me en deze momentjes zijn een stukje extra.
De wieken van de rode molen, zou je kunnen zeggen, óf de slurf van de olifant.
Zonder is toch een beetje anders.
Al heb ik me de eerste 7 (?) rondjes prima gered, tót Martijn me uitnodigde voor het eerste geluksmomentje.
Martijn, van hem word ik instand blij. Echt. Altijd.
Niet denken aan.. Niet schrijven over.. Nog maar.. maanden..
Afleiding zoeken..
´Normaal denken mensen na een oproep tot stemmen; SCHEET, maar dit is Postcode Loterij publiek, een moment kan je leven veranderen, dus jullie stemmen wel he?´ aldus Carlo die na het slotapplaus het publiek aanspoorde op Moulin Rouge te stemmen; Vriendenloterij Publieksprijs, Musical Awards.
Kom op; DOEN!
´Martijn is beter in die dingen, zet Martijns microfoon even aan, hij kan trouwens ook beter zingen.´
Martijn wist de link netjes te vertellen, of de (bejaarde) mensheid dit weet te onthouden is een ander verhaal..
Ik zou maar stemmen want er wordt natuurlijk gecheckt of je daadwerkelijk gestemd hebt. HA HA.
Mijn volgende rondje; dat wordt ongetwijfeld een impulsieve.
Moulin Rouge is té verleidelijk en de tijd dringt.
Mei wordt trouwens een belachelijk drukke (musical)maand voor mij.
Rondjes Moulin Rouge, Stars On Stage (op televisie) met Bouke, Musical Nights, Musical Awards en nog allemaal andere leuke dingen - vrij, maar geen reisje (echt waar - ze moet toch sparen voor VEGAS).
Reactie plaatsen
Reacties