Bouke Rocks Elvis, Hoorn 11 september - door Monique Slotboom

Ook Henk werd deze avond niet vergeten.
Hij is een grote Elvisfan en speciaal voor hem werd Always on My Mind gezongen.
Zo krijgen nummers die je al zo vaak hebt gehoord ineens toch weer even iets extra's.
Ondertussen vlogen de handkusjes rijkelijk de zaal in.
Eén daarvan kwam volgens Bouke alleen iets minder zacht aan dan gepland en belandde vol in het oog van een mevrouw.
Gevolg: waarschijnlijk morgen een blauw oog.
Ach ja, wie denkt dat een avondje theater zonder risico's is, heeft duidelijk nog nooit vooraan bij Bouke gezeten.
Een andere mevrouw kon daarover meepraten, want even later stond hij bijna op haar vingers.
Gelukkig liep het allemaal goed af.

Tijd voor een slokje drinken dan maar.
Al werd er voor de zekerheid eerst nog even bij Michel gecheckt of het wel écht appelsap was.
Je weet het tenslotte maar nooit…

Muzikaal werd er ondertussen natuurlijk ook weer flink uitgepakt.
Tijdens een heerlijke dikke gitaarsolo van Bouke werd er zó enthousiast geswingd dat uiteindelijk gewoon de stekker eruit vloog.
Dat noemen we dan maar volledig opgaan in de muziek!

Richting het einde van de 1e helft van de show diende zich alweer een volgend probleem aan: een losse schoenveter.
Niet helemaal handig als je nog een laatste nummer voor de pauze moet zingen.
Mocht hij struikelen, zo legde Bouke uit, dan kwam hij gewoon op een iets andere manier het podium op.
Er werd een kruk van iemand geleend uit het publiek en uiteraard moest meteen even uitgebreid worden voorgedaan hoe zo'n entree er dan uit zou zien.
Of…
Hij kon natuurlijk ook nog gaan stagediven.
"Dat is wat hè?"
Waarna er ineens een verhaal kwam over een artiest genaamd Dikke Dennis, die daadwerkelijk ooit had gestagedived.
Waar dat verhaal precies heen ging weet ik niet meer, maar volgens mij Bouke zelf uiteindelijk ook niet, want daarna werd What Now My Love ingezet en…
Tekst kwijt.
Stoppen dus.
En gewoon opnieuw beginnen.
Kan gebeuren natuurlijk.
Zeker als je eerder op de avond zelf al hebt verklaard:
"Ik heb ADHD én ADSL."
Ja… daar valt verder eigenlijk weinig meer aan toe te voegen.
Of misschien toch één ding.
Want er werd ook nog hardop afgevraagd hoe lang zijn broek het deze theaterreeks eigenlijk gaat volhouden.
Met al dat bewegen, dansen en swingen zou ik daar persoonlijk inderdaad nog maar geen garanties op geven.
We gaan het meemaken.

Tussen alle grappen en gekkigheid door was er ook een mooi moment voor vader Jochem.
Bouke vertelde dat ze inmiddels al zo'n 25 jaar samen op de weg zitten.
Heel veel optredens, heel veel kilometers en ongetwijfeld ook heel veel bijzondere momenten samen.
En soms héél lange ritten…
Zo vertrokken ze na een optreden in Maastricht om één uur 's nachts richting huis en waren ze uiteindelijk pas zes uur later, om zeven uur 's morgens, thuis.
Op een gegeven moment reed de auto volgens Bouke zo'n beetje vanzelf en zaten vader en zoon tegen elkaar aan te slapen.
Ik zie het meteen voor me.

Maar achter het grappige verhaal zit natuurlijk ook iets heel moois.
Al 25 jaar samen onderweg.
Jochem als vaste begeleider en vertrouwd gezicht naast zijn zoon, door de jaren heen ontelbaar veel kilometers samen gemaakt.
Aan het einde van de avond draaide Bouke het applaus nog even om.
Niet alleen applaus vóór de artiesten, maar juist een groot applaus voor het publiek, als dank namens de hele band.
En daarmee zat ook Hoorn er alweer op.

Een avond met prachtige muziek, mooie persoonlijke momenten, een losgeschoten stekker, een losse veter, bijna geplette vingers, rondvliegende handkusjes, mogelijk een blauw oog, twijfelachtig appelsap, een vergeten tekst en zelfs nog even de serieuze overweging om te gaan stagediven.
Oftewel… gewoon weer een heel normale avond met Bouke & the ElvisMatters band.
En precies daarom is geen enkele show hetzelfde.
Hoorn, het was weer genieten!

Op naar de volgende!