Moulin Rouge, Musical - deel 33 - SingAlong 2

´s Middags werd ik door Monique op de hoogte gesteld van het feit dat zij ziek is.
Het missen van de SingAlong maakt dat gevoel vanzelfsprekend niet beter.
Ze heeft Gonny en haar dochter haar tickets gegeven, zodat zij (voor de eerste keer - dan kies je wel een show hoor!) konden genieten van Moulin Rouge.
Gonny heeft de hele show met een gigantische smile op haar gezicht gezeten en was zichtbaar aan het genieten van alles.

Zoals ik in mijn vorige verhaaltje vertelde, een ware traditie, gingen we vooraf een hapje eten bij Margies.
Hier had ik afgelopen zaterdag al een kortingsbon voor gekregen, maar toen ik binnenkwam en dezelfde enthousiaste meneer er was, vertelde hij: ´je hebt een upgrade.. ik heb hier he-le-maaaaaaal niets mee te maken, hoor.´
Die upgrade betekende een fikse korting op de rekening én gratis bubbels, hoe leuk is dat?
Samen met Gwen en Lianne heb ik genoten van een verrukkelijk etentje, gezelligheid ten top.
Gwen wist het goed te verwoorden: ´Margie´s is als een soort van -hidden gem- in Utrecht.´ 
Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.
Echt, doe jezelf een plezier en ga daar een hapje eten!

In de foyer en Queen´s Bar was al van alles te beleven.
Een aantal mensen stonden hun keeltjes op te warmen met de karaoke en rond 19.20 kwam Robbert de foyer in om het hele publiek op te warmen. 
Ik heb het met een glimlach, van een afstandje, allemaal staan bekijken; met een rood wijntje in de hand. ´Hier heb ik echt wijn bij nodig!´

De show; weergaloos!
Het was zó bombastisch, vol van energie, vol van liefde, al of niet vals meezingen, eeuwigdurende ovaties (deze moesten hier en daar écht gestopt worden door de acteurs, hihi), indrukwekkende momenten en grapjes.
Er was geen mens in de zaal die niet aan het genieten was.
De energie die vanuit het publiek kwam, werd rete-enthousiast weer teruggegeven door de insanely talenvolle acteurs on stage. 

Alle emoties passeerden de revue.
Dat dit de laatste (als ze naar Carlo zouden luisteren dan niet) SingAlong was en Moulin Rouge op haar eind loopt, in combinatie met de vrolijkheid en euforie van de SingAlong, betekende een rollercoaster´tje.
En als je sowieso al in een rollercoaster zit, is dat bést slopend, hihi.

Vooraf kwam Carlo met een lijstje ´huishoudelijke mededelingen´. 
Ik vermoed dat dit erg slim was, anders zou het publiek voortdurend staan, ben ik van overtuigd.

Tijdens de show gebeurden er dingetjes die niet standaard in de show zitten of gewoon anders / opvallend waren; héél leuk, hilarisch, óf hartverwarmend.
Zo was April zo overwhelmed van het oneindige gejoel (tijdens Diamonds) dat ze, na een paar keer ademhalen van indruk en een: ´stop it you guys´ een belachelijke uithaal deed; NIET NORMAAL, ZÓ GOED! 
Uit. Haar. Tenen.
Martijn maakte iedereen weer aan het schateren met zijn ´SingAlongSingerSongwriter´ én de handjes die eerst wapperden voordat de ´verrassing´ kwam en de handjes nog wat langer wapperden, hihi.
Carlo: ´Als jij het zingt, lief addertje van me!´
April moest Carlo zelfs terughalen; ´HAROLD!´ want een deel van zijn tekst was nog niet gesproken.
En het doek dat heerlijk in de war zat, waardoor er flink gelachen werd, door acteurs én publiek.

Het publiek ging compleet mee in het verhaal en de cast werd overspoeld met reacties.
De staande ovatie na Backstage Romance stoppen moest echt in meerdere pogingen (knap gedaan Marlon) gedaan worden, WILD!
(Ondertussen lag Martijn met zijn rug naar het publiek, nietwetende wanneer het applaus zou eindigen, haha.)

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om te vertellen dat ik Andrea dus écht waanzinnig vind als Santiago. Hij is zo lekker ruig of zo.
De arme man had wel een ongelukje, zo hoorde ik van Tijl.
Sowieso vind ik dat bij Moulin Rouge gevaren in een niet zo klein hoekje zitten, want ik heb (op rij 3 midden) meerdere keren gedacht; ´oh, er gaat zo een been of instrument tegen mijn hoofd aan.´
Het gewapper van de jurken van de dames was wel lekker verfrissend in de hitte van de zaal. 
Net als de dansende pruik van Tjindjara, haha!
Een te leuke bijkomstigheid van midden rij 3; gezien worden door Martijn & Marlon. Superleuk, even zo´n mini-interactie-momentje zodra het kan.

Het was een fantastisch feestje om deze avond weer te mogen beleven.
Van (kneitervals) meezingen, tot joelen en oneindigende (staande) ovaties, van ademloos genieten tot een wervelend, swingend slotstuk. 
Eigenlijk wil je gewoon niet dat dit de laatste SingAlong was. 
Carlo vindt dat ook; misschien moeten ze even naar hem luisteren? ;)

Géén stagedoor, maar een georganiseerde Meet & Greet.
Leuk idee, verkeerde uitwerking, zullen we maar zeggen.
Je kunt het niet echt een Meet & Greet noemen als boekjes door een medewerker uit handen getrokken worden, zodat de cast deze kan signeren.
Of in chaotische rijen staan, waarvan later blijkt dat één van die rijen alleen naar Nino leidt.

Sowieso vind ik het lastig om opgepropt tussen de mensen te staan, dus ben ik (wellicht eigenwijs) blijven wachten, in de hoop dat het rustiger zou worden.
Dat werd het, maar toen werd de cast meegesleurd de trap op naar boven, weg. 

Je kunt ook de acteurs verspreid neerzetten en een rij per persoon maken, zodat iedereen kan kiezen wie hij/zij wil ontmoeten?
Jammer, maar helaas.
Gelukkig maak ik me er niet heel druk om, want genoeg kansen.
Er zijn echter mensen die intens verdrietig waren.
Mensen die lang hebben gewacht en vervolgens niemand hebben gezien.
Of nou´ja, uitsluitend van een afstandje dan. 

Waar ik zelf dan wel oprecht niet tegen kan, is dat er wordt gezegd dat ze ´s middags pas wisten van de Meet & Greet.
Dat is toch gewoon lariekoek?!
´Dit is voor ons een les voor de volgende SingAlong´, zei een medewerker.
Welke volgende SingAlong? Niet bij Moulin Rouge, hoor.

En voor de meneer met de pet: het publiek wil de sterren ontmoeten, dus ga geen ´bedankje´ opeisen voor een lullige handtekening van Nino die gezet is omdat jij een boekje bij iemand uit handen trok, terwijl zij al baalt van een gemiste kans. Kom op, zeg! (ik spreek voor haar!)

De sidenote daargelaten; het was een fan-tas-tische avond.
Eentje die voor altijd vrolijk zal blijven ronddansen in mijn herinneringen.
Inmiddels heb ik 33 mooie Moulin Rouge herinneringen, die in de laatste 3 maanden zéker nog aangevuld worden.
Ik wil, zoals ik al eerder in een verhaaltje zei, voorlopig nog in de ontkenning blijven hangen. Géén 2 augustus.

Mijn hartje hoopt dat Martijn iets heel moois gaat doen, waar hij onwijs gelukkig mee gaat zijn. En dat ik hier dan van kan gaan genieten.
Hij zal forever Christian zijn, net als Ewan McGregor en Aaron Tveit (om er maar een paar te noemen). 
Hét karakter dat ik al sinds de film uitkwam heb gebombardeerd tot 1 van mijn favoriete fictieve karakters.
Martijn moest het gaan waarmaken voor mij en dat heeft ie in volle glorie gedaan, trotsigheid mag er keihard zijn!
Ik voel me enorm blessed dat ik dit alles heb mogen meemaken.
Zó dankbaar voor Moulin Rouge.
Zó dankbaar dat Martijn m´n leven binnen is komen huppelen, met al zijn talent en zonnigheid.
Op naar meer rondjes, tot het écht niet meer kan.

Op rode Moulin Rouge wolkjes, in een rood jurkje (ja, echt.. ik.. in rood) naar huis.
Dit betekende wel wachten op de laatste trein.
Daar zat ik dan, met Rosa, 50 minuten op Utrecht Centraal.
In de trein kwamen we aan de praat met 2 dames die ook geweest waren; eentje voor het eerst. Goede vibe wel!
Er was overigens een man in slaap gevallen en had daardoor Utrecht gemist.
Het leek hem niet veel te boeien, want nadat de conducteur opties had geopperd, viel ie gewoon weer in slaap - hij wilde de trein absoluut niet uit.
Door het latertje moest ik in Arnhem de Uber pakken en belandde pardoes bij een driver waar ik al eerder een ritje mee had gereden (na een rondje Moulin Rouge), echt heel grappig!