Moulin Rouge, Musical - deel 31 - Girls day out!

Speelt Martijn nu wél of niet?
Dat was de vraag die ons allemaal bezighield, want er was behoorlijk wat verwarring over.
Ik geloof bij mij, bij Martijn én bij Stage Entertainment, haha!
In de auto werden wij op de hoogte gesteld van het heugelijke feit dat Martijn inderdaad WEL speelde.
Er klonk luid gejoel van alle 4 de dames.

Mag ik even een schouderklopje? 
Ik heb achterin de auto gezeten en géén hoofdpijn gekregen. 
Ik herhaal; ik heb achterin de auto gezeten en géén hoofdpijn gekregen.
Dat is de karma van mezelf opofferen voor Tamara die misselijk wordt achterin.
De keuze tussen hoofdpijn en misselijk is natuurlijk snel gemaakt.
Je wil geen rotzooi in een pasgewassen auto.

Onze dag begon bij Margie´s. Waar anders?
Als ik ga eten voor of na de show, dan is dat bij Margie´s. Altijd!
Gisteren raakte ik wel lichtelijk gedesorienteerd toen bleek dat de kipsaté´s niet meer op de menukaart staan. 
Het lag niet aan mij, de kaart was 2 weken geleden veranderd.
Gelukkig is de keuze reuze daar; zorgt bij Tamara voor behoorlijke keuzestress, hihi.

Naast de leuke, diepgaande gesprekken, waren we ook het gehele interieur onderling aan het verdelen. 
De conclusie is toch wel dat het meeste naar mij toe zou gaan, logisch. 

Margie´s staat niet alleen voor lekker en goedkoop eten, een gezellige sfeer en prachtig interieur, maar ook voor de tofste bediening.
Oprecht ALLE werknemers daar zijn leuk.
Deze mensen vonden het al net zo leuk dat ik vaak kom en telkens nieuwe mensen meeneem, die vervolgens met andere mensen ook weer gaan. 
Aankomende dinsdag, voordat de SingAlong lostbarst, zit ik er weer- samen met Gwen en Lianne.
Vinden ze nóg leuker en dus kreeg ik een heerlijke kortingsbon. Joehoe!

We weten nog steeds niet naar wie dit potje zou gaan.
Steen, papier, schaar dan maar?

Omdat er nog genoeg tijd over was en de zon flink haar best deed fel te schijnen (met hier en daar een wolkje in de weg), besloten we nog een terrasje te pakken aan de gracht. 
Lieke koos de trap naar beneden en ineens zaten we bij een Indiaans restaurant. Lekker Lieke, totaal geen herinneringen aan en zo. ;) 
Anyway; cocktailtje! Doe mij maar een Pornstar Martini.
Ik was overigens soms best afgeleid door de (mannelijke) eendjes, die waren MOOI! Alsof ze vandaag extra hun best hadden gedaan MOOI te zijn. 

Het zien van vrolijke mensen, varend over de gracht, lachend aan de kade of op het terras, stemt een mens éxtra vrolijk. 
Dankbaar voor het zonnetje, maar echt!

En dan nog zo´n zonnetje... MARTIJN!

Als je tickets wint via de Postcode Loterij is het maar afwachten waar je zit.
Zo ook als je die tickets overneemt.
2x rij 30 en 2x rij 33. Daar ben ik het uiteraard niet mee eens natuurlijk.
Voor de eerste akte kon er niet echt iets gedaan worden, máár..
Na de pauze gingen we van rij 30 en 33, naar midden rij 4.
Met z´n 4tjes bij elkaar.
Fijn voor ons en voor de cast, want dat betekende, vanzelfsprekend; WIJ GAAN STAAN. 
En als wij gaan staan, dan volgt de rest vanzelf..

Voor Lenka en Lieke was dit de eerste keer Moulin Rouge.
Zij waren zó onder de indruk van het decor en hadden nog net hun mond niet op de vloer liggen van verwondering.

Lenka was gisteren echt het moedertje van het gezelschap; zij had niet alleen voor iedereen eten en drinken meegenomen, maar was ook letterlijk de hele dag foto´s aan het maken. Heerlijk, visuele herinneringen aan een geweldige dag!

De foto´s van het slotapplaus zijn gemaakt door Lieke - ik was te druk met juichen en joelen!

´WAT EEN MOOIE STEM´ was Lenka haar eerste reactie bij het horen van Martijn.
Zij heeft de 1e akte ademloos naast me gezeten, verwonderd van het grote spektakel op het podium.
We waren het erover eens dat het eigenlijk zo gek nog niet was om helemaal achterin te zitten, want je ziet de complete zaal met alles erop en eraan. 
Máár naar voren gaan is wel pré...

´Martijn is echt het beste van deze show!´ riep Lieke toen we ons weer bij elkaar voegden in de pauze.
´Lieke zit echt ronduit te genieten!´ vertelde Tamara. 
Het lijkt me dat ook zij nog wel een keertje vaker meegaan, ze moeten sowieso Martijn ontmoeten. 

Lenka was enorm onder de indruk van Andrea, die gisteren de rol van Santiago op zich nam. 
En iedereen was het roerend met elkaar eens: DIT IS EEN GEWELDIGE SHOW!

Van rij 30 en 33 naar midden rij 4.. Wat hebben we gelachen!
De mensen naast ons keken quasi-verbaasd toen wij daar ineens zaten.
Ja hallo, die plekjes kunnen toch niet leeg blijven?
Zéker niet tijdens het slotstuk.

De gezichtsuitdrukkingen van héél dichtbij zien is het allermooist.
Wat kunnen deze talentvolle mensen acteren, zingen en dansen.
Écht niet normaal. 
Ga alsjeblieft naar Moulin Rouge als je nog niet geweest bent; je hebt nog maar 3 maanden de kans. 

Achter ons zaten wel 2 kwebbelende vrouwen die van geen ophouden leken te weten.
Dames, het zonnetje schijnt buiten keihard, ga lekker een terrasje op of zo!
Gelukkig waren ze wel bereid te gaan staan tijdens het slotapplaus en slotstuk.

Tussen het applaus als de lichten weer aangaan en het slotstuk zit altijd zo´n moment waarop iedereen weer wil gaan zitten.
´Mevrouw u mag blijven staan nu!´ maakte dat zij met haar gezelschap ook bleef staan en we zo´n 8 mensen mee hadden.
Huppakee; heel die zaal omhoog.
Ik vraag me echt af wat er, met dit publiek, gebeurd zou zijn, als wij niet naar voren waren gegaan. 
Deze cast verdient ELKE show een staande ovatie, een blijvende staande ovatie, energie, LIEFDE, voor wat zij het publiek geven.

Marlon en Martijn waren beide rete-enthousiast toen ze me daar zagen staan, in het midden op rij 4. 
Lieke, lieve Lieke met slechte timing, was net gestopt met filmen toen dit gebeurde. 
Máár gelukkig zat Gwen ergens anders in de zaal en kreeg ik later, toen we wéér op een terrasje zaten (bij de buren, lieve Martijn), een appje: ´was dit naar jou?´
Jááááá! Haha!

Gwen is een heldin. Daar waar Lieke voortijdig stopte met filmen, kwam Gwen vanuit een andere plek in de zaal in actie. VERRASSING! *Doet handjes zoals Christian*

Met halve longinhoud (van al het joelen - HEEL VEEL), liepen we de trap op.
Super langzaam, want alleen maar ouderen in de zaal.
In de foyer kregen we een presentje.
De stand is nu: 4 Yahtzee-spellen, 2 shampoo/conditioner-pakketjes én een geurkaas. Haha!
Postcode Loterij en Vriendenloterij, ik hou van jullie samenwerking met Moulin Rouge. Oprecht.

Een Marlon-momentje.
Een heel grappig Marlon-momentje.
Een Marlon-momentje waarop hij zich weer even op z´n plek gezet voelde.
Martijn, Martijn, Martijn, Martijn.
Gelukkig weet Marlon ook wel dat hij tot mijn favorites behoort.
´Martijn, Tjindjara, Carlo is mijn favoriete trio.´
Dan praat ik uitsluitend over Christian | Satine | Zidler.
Maar als je het over een kwartet hebt, weten we allemaal wie erbij komt- gniffel.

Voor het eerst in onze hele geschiedenis van zwaaien en gesprekjes en knuffels, hebben we een prachtplaatje samen. 
Eentje die lekker NIET verwijderd is, omdat ik zoveel liefde voor Martijn heb - haha.
Alles heerlijk humoristisch met een knipoog uiteraard.

Lenka maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen naar Marlon´s (weg naar) carriere, want haar zoon wil ook graag het theater in als hij later groot is.
Mooie verhalen en gezelligheid, met een muzikale omlijsting van een piepende bus. 

Ik weet niet hoe vaak ik gisteren heb geroepen dat ik wilde dat de dag niet zou eindigen. 
Ons enthousiasme over dit uitje, maakte dat we nóg een terrasje op gingen voor een laatste drankje (of 2, of 3). 
Bij de buren.

Hier werd ronduit nagepraat over de show, over de dag, over onze levens, over het werk (je komt er niet onderuit als je met collega´s op pad bent) en over hoe het Beatrix Theater, de rode molen, mijn 2e thuis geworden is. 

Onderweg naar Elst (huilen) deden we een stop bij de McDonalds waarna het uitje bij BSO ´t Strand (werken? Néé) tot haar eind kwam. 

Dankbaar voor de mooie dag met lieve collega´s.
Dankbaar voor Moulin Rouge.
Dankbaar voor Martijn & Marlon.
Dankbaar voor Margie´s en de lieve meneer die me een kortingsbon gaf.
Dankbaar voor het zonnetje.
Dankbaar voor de drankjes.
Dankbaar voor Gwen en haar foto-skills.
Dankbaar...

En dan volgt nu een ode aan Lenka.
Hier heeft ze niet om gevraagd, maar ze krijgt ´m toch.
Je denkt misschien; dat ga ik niet meer lezen. 
Doe het maar wel; het gaat ook een beetje over deze dag.
En over Martijn. Zoals het in mijn verhaaltjes vaak over Martijn gaat.

Ik zou het bijna willen voordragen als een soort serenade.

Lenka, o Lenka, zo´n chaoot.
Lenka, o Lenka, gunt ons een knappe-mannen-boot (op de gracht).
Lenka, o Lenka, ´ik ben een kneusje´, dat zegt zij.
Lenka, o Lenka, een Slowaakse, gewoond in Oostenrijk en toen naar Nederland.
Lenka, o Lenka, voor de liefde hierheen en toen kwam je bij ons want..
Lenka, o Lenka, zó gek op kinderen net als wij allemaal.
Lenka, o Lenka, die bus bij de artiesteningang maakte heel veel kabaal.
Lenka, o Lenka, ons moedertje van de dag.
Lenka, o Lenka, opdat je maar heel snel je diploma halen mag.
Lenka, o Lenka, heb geen schuldgevoel vanwege mooie dingen in het leven.
Lenka, o Lenka, GENIET dat ga ik je hier meegeven.
Lenka, o Lenka, de volgende keer ontmoet je Martijn.
Lenka, o Lenka, ook jij verdient al die zonneschijn!

Lenka.