Home » Weblog » Memphis 3.0 - Music is all around

Memphis 3.0 - Music is all around

Gepubliceerd op 3 september 2017 12:55

Zondag 13 augustus

''I don't feel like going into the bus again..'' ''Me neither..''
Bouke's gezicht toen wij verklaarden dat we helemaal geen zin hadden in de citytrip door Memphis (voornamelijk bus in, bus uit..), verraadde dat we écht mee moesten gaan. Niet dat we ooit van plan waren deze tour over te slaan. 
Er was meerdere malen gesproken over een verrassing (vóór de reis) en mijn vermoeden dat deze verrassing vandaag zou komen, werd telkens groter..

Zéker toen bleek dat we naar een openlucht podium gingen, alwaar Elvis zijn eerste betaalde optreden deed; The Levitt Shell. Ik zag het al helemaal voor me, Bouke zingend op dat podium. 
Nog even en ik zou weten of mijn gevoel juist was. Iets aanvoelen of logisch nadenken; 1+1 = 2. Ik denk dat het een ratjetoe was van beiden.

Het was een vrij druilerige ochtend, anders dan de afgelopen zonnige, warme dagen. 
3 bussen brachten alle reizigers naar het podium, dat stond voor een klein pleintje met een paar bankjes en daarachter een groot grasveld dat omhoog liep.
Michel verscheen ten tonele en vertelde over Elvis, waarna de woorden; ''en zo moet dat geklonken hebben..'' gesproken werden.
Op dit moment was het voor het publiek niet moeilijk meer te raden dat Bouke op zou komen. En dat deed hij, met gitaar. 
Enkel met de kracht van zijn stem en het geluid van de gitaar, bracht hij 2 van Elvis' songs; 'That's allright mama' en 'Guitar Man'. Een luid applaus + gejoel klonk.
De man bovenop de heuvel, die op het juiste moment op de juiste plaats was, had het geluk dit mee te maken.
Er werd daar ook een groepsfoto gemaakt en er werden enorm veel plaatjes geschoten op het podium. Christine ontpopte zich tot een ware fotograaf (met mijn telefoon - hihi), zij weet hoe het moet.

     IMG_20170813_111705_414.jpg IMG_20170813_112009_288.jpg

Vanuit de Levitt Shell vertrokken alle bussen elk een andere kant op voor het vervolg van de citytour. Bouke moest zich gaan voorbereiden, want die middag zou het grote 'A Celebration of Elvis' plaatsvinden in The Guest House Theatre van Graceland. Spannend!
Bouke liet die ochtend weten totaal niet nerveus te zijn en was goedgestemd. Alvast een fijne voorbode.
We bezochten de eerste begraafplaats van Elvis, een huis waar Elvis gewoond heeft (maar wat nogal rommelig was door een brand die er heeft plaatsgevonden) en de school (Humes High) waar Elvis naartoe ging.
Bij deze school waren Marina en ik vooral gecharmeerd van het huisje aan de overkant van de straat. In onze fantasie zouden we dit direct kopen, hihi.

     IMG_20170813_112429_112.jpg IMG_20170814_134601_379.jpg

Rond 12u werden we gedropt bij The Guest House.
Er was tijd om nog een hapje te eten voordat de spetterende show startte.
We kregen een mooi plekje op het terras toegewezen en ik bestelde een 'Bossa Nova Baby' cocktail.
Hadden we de afgelopen dagen in een rollercoaster gezeten, dan werd de rit die middag wat heftiger. Deze week Memphis stond met recht gelijk aan een rollercoaster met loopings, kurkentrekkers, dalen, heuvels en bochten. En we beleefden het 'samen'.

In de rij ontmoette ik Johanna, uit Australië. Met haar had ik via internet al contact gehad en we spraken af elkaar daar gedag te zeggen. Johanna leek echter wat verward door mijn enthousiasme. Ze was er namelijk van overtuigd dat ze me die avond ervoor bij een gospelconcert gezien had en dat ik toen, op z'n zachtst gezegd 'niet zo enthousiast' was. 
De verwarring verdween op het moment dat ze begreep dat ik écht niet bij dit concert geweest kon zijn, omdat ik niet meepraatte over hoe geweldig het was. Dank aan een andere roodharige vrouw die kennelijk nogal op me leek. Qua uiterlijk dan.

Marina en ik zochten samen met Cathy & Paul een mooi plekje uit en Johanna zat met haar vriendin achter me. Al die tijd hebben we Engels gepraat.
Toen ze me vroeg of Bouke's ouders er waren en ik Jochem & Margo aanwees, die een paar stoelen verderop zaten, begon Johanna spontaan Nederlands te praten, iets waardoor ik zowaar een groot vraagteken boven Jochem's hoofd zag verschijnen. ''Maar waarom praten jullie dan Engels?'' Géén. Flauw. Idee. 

Het moment was daar; 'A Celebration of Elvis'. Een anderhalf uur durende show van Bouke & band, met uitsluitend de mooiste klassiekers van Elvis.
Bouke gehuld in zijn donkerblauwe pak, spetterde zoals altijd. 
De beleving is anders dan tijdens een concert in Nederland.
De wetenschap dat je in Memphis bent, bij Graceland notabene, maakt het zó bijzonder. Ik voelde vreugde & trotsigheid. Vreugde & trotsigheid omdat Bouke en band hier samen stonden én omdat ik erbij mocht zijn. 
Diezelfde trotsigheid voelden Bouke's ouders ook - want hoe tof is het om je zoon zoiets te zien doen? Jochem toonde dit door bij 'An American Trilogy', waarbij Bouke de Amerikanen vroeg te gaan staan, het eerst op te staan en te zeggen; ''Vandaag ben ik een Amerikaan.'' 
De rest van het ElvisMatters publiek volgde dit voorbeeld en samen met de Amerikanen, Bouke & band werd het lied verder gezongen. Goosebumps.
Toen Bouke het publiek toesprak met de woorden ''you are all Elvis fans'' riep Johanna nog even luidruchtig; ''now we are Bouke fans!''
Het officiele verslag is te vinden op BoukeL8, compleet met video's.
Naderhand had Bouke tijd voor iedereen, terwijl de motor van de bus alweer warm stond te draaien en er nog net niet geclaxoneerd werd om het publiek naar buiten te krijgen.
Bouke maakte met zijn vrolijke van-de-trapleuning-glijden duidelijk dat hij tevreden was met de show. 

Het zonnetje, dat in de middag was gaan schijnen had inmiddels plaatsgemaakt voor een fikse bui. Gelukkig was Marina wat beter voorbereid dan ik en liepen we, natuurlijk weer als laatsten, droog naar onze bus.
We waren dus nooit van plan de citytour over te slaan, maar we besloten wel de volgende stop over te slaan. Moe van indrukken, het druilerige weer, een klein beetje luiheid, de wil om samen te praten, allemaal ingrediënten die ons bij de volgende stop in de bus hielden.
Zoveel interesse in de moordlocatie van Martin Luther King hadden we niet. 
Er ontstond een mooi gesprek tussen mij en de 2 buschauffeurs.
Zij vertelden me dat ze allebei heel goed konden zien dat Marina & ik beste vriendinnen zijn. Dat ze dit meteen voelden. En dat zij ook beste vrienden zijn. Ze vroegen me waar Marina & ik elkaar ontmoet hadden en waren zeer verwonderd van ons verhaal over het Elvismuseum en Bouke & Elvis' gitaar. Één van de gesprekken die ik een levenlang zal herinneren.
Tegen de tijd dat we bij het beeld van Elvis aankwamen, hadden we alweer wat meer energie.
In ieder geval genoeg om uit te stappen, hihi.
Aldaar deed 1 van de bewakers een poging een goede foto van Marina, Cathy, Paul en mij te maken. Dit leek niet echt te werken. Jeroen was onze redder in fotonood.

IMG_20170814_080437_069.jpg
[Note tussendoor; het is bizar hoe je dingen herinnert op het moment dat je erover schrijft. Alles komt terug, completer en sterker dan wanneer je de film alleen afspeelt in je hoofd..]

Beale Street moest het ook vandaag, helaas, zonder ons doen; we waren doodop. 
Met een groepje mensen hebben we gegeten in het restaurant van het hotel, maar dat was niet heel erg succesvol, wél gezellig.
We verlangden allebei naar ons bed en hadden allang bedacht dat we het uitje van de volgende dag over zouden slaan. Weer heel vroeg op pad, de hele dag weg, met daarna het optreden op Beale Street, nee.. dit zouden we niet volhouden. 
Keuzes, keuzes. En dan gaat het optreden voor, dat is logisch!
Tupelo zou het verschil niet merken tussen stralen in afwezigheid terwijl je er wel bent, of daadwerkelijk afwezig zijn.


Maandag 14 augustus

Na een vreemde ochtend, waarop ik me om 6u buiten voor het hotel bevond, Bouke ons verblijdde met een humoristische hocus-pocus, Truida haar moeder/oma instinct liet zien (lief) en we eigenlijk verder niet zoveel deden, waren Marina en ik weer 'Walking in Memphis'.
Het plan was een heerlijke massage, maar we zijn, hoe kan het ook eigenlijk anders, op Beale Street beland, waar wij ware toeristen uithingen en bijzonder fijn in BB Kings hebben gezeten om een hapje te eten.
Mijn collega Michel boft met zijn naam, want door een miscommunicatie (ik wilde een dag eerder de andere Michel bellen), kocht ik voor hem een shirt van Elvis. Origineel uit Memphis, huppakee.
Die middag werden we geconfronteerd met de pouring rain uit dat liedje.
Heel Beale Street stond zowaar blank en wij hadden fun. Onwijs veel fun!
Dat we zoveel vreugde konden beleven terwijl het regende, moest iets goeds betekenen voor de rest van de dag. En dat deed het. Geen moment hebben we spijt gehad van de keuze om niet mee te gaan naar Tupelo..

IMG_20170814_140155_077.jpg
Jeroen had me verteld in de lobby te wachten om de bandjes voor de avond op Beale Street in ontvangst te nemen. Na een heerlijk theetje en wat footloose, kwam de groep terug van hun uitstapje. Iedereen rende, huppelde, sjokte, of kroop (bijna dan) naar hun hotelkamer.
Enkel Dylan, Marina, Bouke en ik bleven over.
Dylan had een gitaar met daarop een afbeelding van Elvis gekocht en liet deze signeren door Bouke. Bouke en een gitaar. Een gitaar en Bouke..
Met elk liedje dat Bouke speelde, stroomde er nieuw publiek toe.
Een groep uit Spanje bleef verwonderd hangen. In deze groep bevond zich een ware diva, die verklaarde ook te zingen.
Zij vertelde dat ze een liedje in de Sun Studio had willen opnemen, maar dat deze dicht was.
Ik moest heel erg gniffelen in mezelf en ik weet zeker dat er met mij meer waren die dit deden, want wij hadden net een halfuur daarvoor te horen gekregen dat Bouke en band opnames hadden gemaakt.. in.. de... Sun Studio!
Niet opgenomen in de Sun Studio, maar wel 'Can't help falling in love' gezongen met een waanzinnige zanger uit Nederland, daar wordt je toch ook blij van?

    13-10.jpg 14-4.jpg

Marina en ik hadden allang richting Beale Street gewild, maar door dit spontane moment werden de plannen, voor de zoveelste keer (en dat zou nog vaker gebeuren die week), lichtjes gewijzigd.
Bouke moest zich notabene nog gaan klaarmaken; tijdnood! Ach, onverwachte momenten zijn de tofste momenten, so be it.
Toen wij in Alfred's aankwamen waren vele mensen al uitgebreid aan het eten. 
Ronny wees me een plek in de rij omdat er deelnemers waren die voor de 2e keer eten gingen halen en sommigen (waaronder ik dus) nog niets hadden gehad. 
Hier moest ik de mensheid die iets minder leuk is trotseren. Soms heb je dat. Je kunt niet van iedereen een vriendelijk antwoord verwachten als je netjes iets vraagt.. 

1 der mooiste avonden EVER. Wat was dit een weergaloos optreden. Echt. Woorden schieten zelfs mij (haha - hiephoi voor alle Irene-praat-teveel-grapjes) te kort. Bijna dan. Of eigenlijk toch niet; HET WAS GRANDIOOS!
Iedereen was compleet los, de sfeer zat er ultiem in en er was zoveel energie. Overal. 
De wijntjes waren ook erg lekker die avond. Dat heb ik de rest van de week nog wel een aantal keer moeten horen.
Een heel klein beetje tipsy, het viel reuze mee. Ik ben gewoon van mezelf overenthousiast en deze emotie wordt dan net ietsje heftiger. Knuffelen doe ik sowieso altijd al. Zwaaien met drumstokjes, dat dan weer niet.
Ik heb ook nog staan swingen met Dylan, die jongen heeft moves joh!
Als je mij vraagt naar het beste optreden van Bouke & band ooit, antwoord ik volmondig; Beale Street 2017.
En ik weet dat o.a. de bandleden dit ook zouden doen.
Een optreden als dit, met uitsluitend Bouke's eigen songs; ja, ik wil. Heel graag.
Dat ik altijd de laatste ben die vertrekt, is een traditie. Een traditie die ik gedreven in ere houd. Meerdere mensen hebben gepoogd me van deze traditie af te helpen. Het is ze niet gelukt. 
''Ik wil nog niet weg.'' ''Ik ga nog niet weg hoor.'' ''Het is nog helemaal niet echt afgelopen.''
Zelfs Jeroen was het dit keer met me eens en bestelde nog vrolijk wat drankjes.
Een taxi bracht Cathy, Paul, Marina en mij naar het hotel, waar het ook erg lang heel gezellig was. Voor mij dan. Want ik wilde natuurlijk weer eens niet gaan slapen. 
Zelfs niet toen JIHOEEEEE-Maurice en diens vriend terug gingen naar hun eigen hotel en iedereen 1 voor 1 naar boven druppelde.
We hebben het 6u zien worden.. 7u voordat ik eindelijk ging slapen..

Vele mooie gesprekken, veel vreugde en plezier. Weer 2 dagen om never nooit te vergeten. 

Stay tuned..

IMG_20170813_112048_146.jpg


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Hilde Boeykens
een jaar geleden

Prachtige foto met schatje Dylan xx

Reageer