Home » Weblog » Memphis 2.0 - Daytrip Nashville <3

Memphis 2.0 - Daytrip Nashville <3

Gepubliceerd op 31 augustus 2017 11:16

''Country music isn't a guitar, it isn't a banjo, it isn't a melody, it isn't a lyric.. It's a feeling.''

Er was eens een meisje, een meisje dat elk jaar met haar familie naar Ponypark Slagharen ging en zich daar compleet verloor in de countrystijl. 3x op een dag werden bezoekers getrakteerd op een cowboyshow en 3x per dag zat zij enthousiast op de tribune. Elke dag, een week lang. 

Een meisjesdroom, ooit naar Nashville.
''Tijdens de reis is er ook een dagtrip naar Nashville..'' ''Boek maar vast voor mij, ik ga mee!''
Hoe bijzonder is het, dat de reis die 't puzzeltje compleet maakt, me ook naar Nashville brengt? Over meerdere vliegen in 1 klap gesproken..

Dat we om 7 uur in de ochtend klaar moesten zitten in de bus, na een paar uurtjes slaap, maakte me he-le-maal niets uit. Ik ging naar Nashville, ein-de-lijk! 
4 uur rijden? Ook dat kon me niets schelen. Ik ging naar Nashville, ein-de-lijk!
Tijdens deze busrit hebben we geleerd dat niet alle muziek van Elvis leuk is. We kregen een slaapverwekkend album te horen en m'n baldadigheid nam het over.. ''Ronny, mag er een andere cd op? Deze is best slaapverwekkend, misschien eentje om de stemming er in te brengen?''
Onderweg maakten we een stop bij een gezellig country wegrestaurant/winkeltje. Aldaar werd ik voor de zoveelste keer (in de afgelopen dagen) heel blij van de Amerikaanse vriendelijkheid.
Daar kunnen Nederlanders nog wat van leren, zeg. ''How is your day?'' ''How are you?'' ''Where do you come from?'' ''How are you doing today, honey?''


Nashville, Nashville, Nashville! Oh, wat was ik overjoyed! Een klein mankementje in mijn euforie ontstond toen Sonja me vertelde dat de Grand Ole Opry helemaal niet op 5 minuten loopafstand van de Country Music Hall of Fame staat (bedankt Jeroen! haha), maar dik een kwartier rijden met de auto.
Hilde en ik waren het er snel over eens dat we samen een taxi zouden boeken. Hier hadden we ons zo op verheugd en Nashville is nou niet bepaald een vakantiebestemming waar je over 2 maanden weer bent.

Maar eerst het centrum verkennen. Liefde. Zoveel liefde. We startten onze wandeltocht bij de Walk of Fame, waar o.a. Elvis & Johnny Cash een ster hebben. 
Via de Honky Tonk, liepen we zo de Mainstreet in. Wauw, overal muziek, COUNTRYmuziek (joh).. Hoe voelt een vis zich in het water?
Zo voelde ik me daar, joehoe! 
De party bike beer bars met daarop o.a. Spice Girls zingende meisjes, kwamen om de haverklap voorbij. Overal was blijheid.

1-15.jpg
Na een bezoekje in een souvenirswinkeltje, waar ik van alles (te veel) kocht o.a. shirtje en tof magneetje voor Lia; 'My friends went to Nashville and all they brought me is this stupid magnet', zag ik ineens Blake Shelton, op een groot doek, aan de overkant van de straat. Een vreugdesprongetje volgde.
De start van ware destiny-momentjes was daar.

     2-3.jpg 14-3.jpg

Iets verderop zat namelijk een countryboots-winkeltje, welke we natuurlijk gretig in huppelden omdat ik sowieso naar huis wilde met een paar countryboots. 
1 paar boots deed voor mij alle andere verbleken - typisch Irene, maar ik liep toch nog eventjes verder.
In een ander gangpad kwam ik dezelfde paar boots weer tegen. Deze besloot ik te passen, zónder de maat te checken.. en jawel hoor; passend! Holadiééé, had ik het eerste paar aangetrokken, hadden ze dus niet gepast. Het verhaal wordt nog leuker, let op..

3-11.jpg

Juist op het moment dat ik mijn paar boots én een stel roze sokken wilde betalen, klonk ineens Blake Shelton op de radio. Echt.
[O'ja, voor de medemens die al 2x dacht -wie is Blake Shelton?- Da's momenteel mijn favoriete country-artiest]
Weer een paar deuren verder was een gezellig cafe/restaurant, waar een jongeman heerlijk countrysongs speelde op zijn gitaar.
Op zich hadden we best honger gekregen van alle euforie. 
Het meest memorable moment vond daar plaats. De hele reis had ik al geroepen dat ik minstens 1 cocktail wilde drinken deze week.. 

     4-28.jpg 7-7.jpg

''What do you want to drink?'' ''Give me something typical Nashville, please.''
Dat vind ik dan leuk he, iets typisch drinken.. Zegt zij; ''Do you want a cocktail?'' 
Letterlijk een 'OH MY GOD' moment en ik begon spontaan te huilen & lachen tegelijk. M'n mond viel klaarblijkelijk zo grappig open, dat Marina mee begon te huilen/lachen. Geen idee wat het precies was, maar ik zal het never nooit vergeten. Alles viel op z'n plek. Alles. 
''This is your day! This is your day!''

    5-8.jpg 6-7.jpg

De blijdschap werd nog wat groter toen, onder het genot van de Nashville Mule, de jongeman speciaal voor 'Germany and The Netherlands' een liedje van Blake Shelton zong. 
En ik was nog niet eens in de Grand Ole Opry geweest, het is toch ongelooflijk?
M'n creditcard was m'n beste vriend in Nashville, want na het eten kocht ik weer wat; een Nashville's armbandje met een krachtsteen, welke ik nu nog telkens trotsig draag.

De tijd vloog voorbij en ik had om half 3 met Hilde afgesproken bij de Country Music Hall of Fame, waar wij de taxi naar de Grand Ole Opry zouden pakken. Maar Hilde was nergens te bekennen, evenals de taxi.
Op een gegeven moment ontstond er lichtelijke paniek; ''Dit ga ik nu niet missen, hoor!!''
Gelukkig had Marina een rondrennende Hilde snel gezien en vlogen we (maar echt) naar de taxiparkeerplaats, want het was Hilde niet gelukt er via de Uber eentje te boeken.
Marina bleef achter om te vertoeven in de Music Hall of Fame (later zou blijken dat ze vooral met Lia aan het kletsen was geweest, hihi).
Die taxirit was wondermooi; country Nashville, wauw! Met de driver spraken we af dat ie ons een uurtje later, na de backstage tour, weer op zou komen pikken (we hebben hem nóóit meer gezien!). 

8-8.jpg
De Grand Ole Opry ligt exact naast een ENORM winkelcentrum.
Seriously, als ik er ooit terugkom, trek ik een dag uit om daar te shoppen, ha!
Op m'n countryboots (ik had ze natuurlijk de rest van de dag aan) rende ik samen met Hilde naar de ingang, waar we nét op tijd aankwamen. 
Na een vrij strenge controle, voegden we ons bij een groepje mensen dat keek naar de video tour van niemand minder dan BLAKE Shelton. 
Op ieder punt stond een medewerker die iets vertelde over deze locatie van het theater.
Bij de video van Blake (entrance) was dit een man die echt ieder woord precies mee kon praten met Blake, hilarisch.
Ik ben zó blij dat ik deze tour er zelf extra bijgeboekt heb. Dit had ik niet willen missen, echt niet. Mijn oom deed 'm ook, een paar dagen voor hij overleed en alleen daarom is het al speciaal. Maar het is meer dan dat. 
We mochten alle kleedkamers en o.a. de postvakjes van de artiesten bewonderen en er werden prachtige verhalen verteld.
Het moment dat ik op de stip op het podium stond, waar al die country-artiesten hebben gestaan was goosebumps. De foto is ook tof geworden, jes!
De grappige man die bij het podium stond te vertellen, praatte over hoe publiek reageert op dit moment. Er was ooit zelfs een vrouw die heeft staan plassen op dat podium, uit pure joy, kun je dat geloven? Het is geen broodje-aap.

9-13.jpg
Als ware toeristen maakten we buiten nog wat foto's met de reusachtige gitaar en een uithangbord met Blake, of course. 

   10-2.jpg 11-3.jpg

Zoals ik al zei, onze taxichauffeur hebben we niet meer gezien.
Het scheelt dat taxi's daar af en aan rijden, dus we konden direct terug naar het centrum. 
O, wat hebben wij gelachen om deze driver. De leukste taxirit ooit, denk ik. Hij vond dat ik maar in Nashville moest blijven om daar te trouwen. Best een leuk idee, hoor. Haha!
Hij stelde ons ook gerust- als we de bus toch zouden missen, wilde hij ons wel naar Memphis brengen. Ha, wie gaat dat betalen dan? 4 uur met een taxi, *gniffel*.
De bus missen zou heel erg knap zijn, want we waren er 20 minuutjes van te voren.
Marina zat al te wachten op een muurtje..

Er stond nog 1 tour op de planning, van de Country Music Hall of Fame heb ik niet meer gezien dan de weg naar de toiletten, helaas. 
Op naar Studio B, alwaar Elvis ook vele songs opnam. Hier kregen we een leuke tour met fijne uitleg. De meneer kon erg mooi vertellen en we ervaarden hoe de muziek er klinkt. 
Inmiddels was de moeheid bij velen enorm toegeslagen, waardoor de groep vrij rustig was.
Op de 'Sweet Spot' waar de artiesten gestaan hebben tijdens de opnames, maakte ik een foto met 1 van m'n boots. Leuk.

12-7.jpg
Het moge duidelijk zijn, ik keer terug naar Nashville, ooit. Een week. Of nog langer. Want een dag is véél te kort. Dan wil ik sowieso een concert meemaken in de Grand Ole Opry, het liefst van Blake Shelton, uiteraard. Ja, ik wil!
Op de terugweg zou er geen tussenstop zijn, WAT? Omdat meerdere mensen hier om vroegen werd deze alsnog ingecalculeerd. Onze dank is groot, drinken was hoognodig.
Na een vermoeiende terugreis, kwamen we tussen 22u en 22.30 terug in het hotel. Doodmoe, geen puf meer voor Beale Street, verdorie.. 

O en Bouke & band hebben die dag gewoon liedjes staan opnemen in de Sun Studio.. Hoezo repeteren voor het concert van zondag? As if, haha.
Het concert, A Celebration of Elvis, daarover lees je meer in m'n volgende verhaaltje!
Stay tuned..


*Dit verhaal draag ik op aan mijn oom, Eddie. Hij ging naar Amerika, Nashville, kocht daar een Blake Shelton box voor me, maar heeft deze nooit zelf aan mij kunnen geven.. *

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lia Wiering
een jaar geleden

Wat een heerlijk verhaal om te lezen!
Nogmaals bedankt voor de magneetjes....super Leuk! xx

Reageer
Hilde Boeykens
een jaar geleden

Lieve Irene, wat hebben wij daar een schitterend, onvegetelijk dagje beleefd. Die taxichauffeur zal mij altijd bijblijven, en hoe jij dit alles neerpent; daar doe ik mijn hoed voor af! Jij hebt echt schrijverstalent. Groetjes en see you bij Bouke xxx

Reageer