Home » Weblog » Memphis 4.0 - Walking in Memphis

Memphis 4.0 - Walking in Memphis

Gepubliceerd op 17 september 2017 15:34

Dinsdag 15 augustus

''What time is it?'' ''9.30.'' 
Een vrije dag, waarop we sowieso wilden genieten van een massage, welke de vorige dag was komen te vervallen - met dank aan de tofheid van Beale Street (zelfs als het regent). 
Na het ontbijt raadpleegden we Google, -want Google weet tenslotte alles-, om een fijne massage te regelen.
We vonden er eentje in het Peabody Hotel, maar we hadden natuurlijk bij voorbaat al wel kunnen weten dat dit veel te prijzig was.
Gelukkig hebben we de eendjes bij de fontein wél gezien. 

Walking in Memphis, again. Op naar onze aquamassage. Seriously, voortreffelijk! 
Een 40 minuten durende massage waarbij je eigenlijk gewoon knedende golven water over je heen krijgt (nee, je wordt niet nat).
Met een afstandsbediening kon je zelfs het kneden op een bepaalde plek stilzetten - Marina had dit echter niet begrepen (aaah). Oef, heerlijk!
Verbazingwekkend dat ik nog steeds niet gekeken heb of dit in Nederland ergens ook mogelijk is.

's Avonds zouden we duizenden mensen trotseren tijdens de candlelight.
Er heerste echter grote twijfel bij ons of we hier naartoe wilden.
Grote mensenmassa's, lang in de rij staan, terwijl Beale Street keihard onze naam aan het schreeuwen was.
Het was Sonja die ons ervan overtuigde in ieder geval mee te gaan. Eventjes.
Onderweg werd er een groepsfoto gemaakt, om vervolgens met de 3 bussen naar Graceland te rijden. 
In de rij voor de controle werd al gauw het plan gesmeed om rond 21.30 de taxi naar Beale Street te pakken, de drang was groot.
We hebben het er té leuk gehad en we zouden er nog maar 2 avonden kunnen doorbrengen. Follow your heart, right?
Ons hart ging, in tegenstelling tot dat van vele Elvis fans daar, niet sneller kloppen voor Meditation Garden.
In de tijd dat we er waren, ontmoetten we 2 mannen uit België; een zingende cowboy en een man met bijzondere tattoos.

20-1.jpg

Met Jaap vatten we de reis tot dan toe samen. Gezellig!
Toen ik in een Elvis store een man (bijna letterlijk) tegen het lijf liep die op Peter leek, wist ik dat we een goede keuze voor de invulling van onze tijd hadden gemaakt en dat Peter er gewoon bij was. Op welke manier dan ook.

De taxirit naar Beale Street was op z'n minst 'grappig' te noemen.
Omdat we met Marina natuurlijk Engels moesten praten, kon de chauffeur, al of niet gewenst, genieten van ons gesprek. En dat was dus grappig. Heel grappig.
Ik gok dat hij weer wat leuke verhalen heeft om te delen met zijn collega's.
Onze avond op Beale Street brachten we door in Alfreds. Het was er rustig en er werd fijne muziek (eigenlijk zoals overal daar) gedraaid. Buiten op het terrasje, kletsen. Een latertje, alweer.

Ho - STOP! Ik moet ineens aan Urnus denken. Ik ben Urnus compleet vergeten, schandalig! *Even terug naar de maandagmiddag* 
We kwamen Urnus tegen, een ronde, donkere, enorm aardige man die ons, als we zijn shelter voor de nacht betaalden (lees; 8 dollar), naar Beale Street bracht.
Jes, we wisten de weg naar Beale Street al te goed en jes, we moeten niet zomaar mensen geld geven.. Maar dit voelde goed, oprecht goed. Zie het maar als een tip. En die gaven we toch al de hele week.
Hij vertelde dat hij net 3 weken dakloos was en dat hij binnenkort weer mocht gaan werken.
Zelfs Tom Cruise kwam ter sprake. Hello, praat je over Tom Cruise, dan ben je sowieso tof! :)


Woensdag 16 augustus

De sterfdag van Elvis - en Bday van Sonja!
Voor velen de dag waarop zij 's avonds naar het grote Elvis concert in het FedExForum gingen. Maar wij niet. Verrassend he?
Onze hele week is een beetje anders gelopen dan vooraf gepland.
Ik houd wel van impulsieve acties, zeg maar. 
In eerste instantie was het Marina die haar twijfel uitsprak over het concert.
We hadden het, haha, zo leuk gehad op Beale Street en er was nog maar één mogelijkheid. 
Het feit dat mijn kaartje spoorloos verdwenen was, zagen we dan ook meteen als 'teken'. 
Jes, de hele week tekens. Overal. Het universum heeft behoorlijk met ons gespeeld.
Het moment dat we de kaartjes kregen, heb ik me tot op de dag van vandaag nooit kunnen herinneren. Het moet voor of tijdens Bouke's jamsessie gebeurd zijn. Wellicht is het toen behoorlijk aan mijn aandacht ontsnapt en is ie gevonden door één of andere bofkont? Die van Marina lag overigens doodleuk op ons dressoir.
Erg verdrietig waren we er niet om; ''spending our last night on Beale Street!''

First; breakfast!
Ik zeg het nu heel enthousiast met een uitroepteken, maar we zaten niet heel blij bij het ontbijt. Gelukkig waren er aardappeltjes én Bouke. Ha ha.
Iedere ochtend weer; aardappelblokjes. Iets dat bij een paar vrienden die 'gezond' aten in de ochtend voor verbazing zorgde.
Ik ben nu eenmaal een aardappelmeisje en ze liggen daar om gegeten te worden, mag ik? *MJUM* 

's Middags wandelden we met de hele groep (we're walking in Memphis - again) naar de Mississippi voor een boottocht. De moeheid was die middag officieel toegeslagen en van ieders gezicht af te lezen.
Ik moest wel lachen toen de gids, MET MICROFOON, duidelijk nog meer kon kletsen dan ik, terwijl er een vrouw met haar hoofd al op tafel lag en een aantal mensen stiekem hun ogen sloten achter hun zonnebril. 
Het adembenemende uitzicht vanaf het dek (buiten) in combinatie met de felle zon en hete temperatuur, was fantastisch.
Even leek het of we in een andere wereld waren. Een wereld waarin Nino en Olav zich Jack & Rose waanden. Jes, we hebben gelachen en genoten.

      15-2.jpg 16-2.jpg

Ik lachte iets minder hard toen ik gebeten werd door een, blijkbaar, libelle.
Dat beest beet zo hard dat ik 'm van mijn voet sloeg, waarna ie nog wat lag te pruttelen op het dek. Snel maakte ik een foto om te checken of het niet een gevaarlijk giftig ding was. 
Op mijn voeten pronken nog steeds 2 puntjes van dit mormel. Best mysterieus, maar ergens ook wel speciaal, want juist op die plek wil ik ooit mijn karma-tattoo. Tekens, overal tekens


De terugweg naar het hotel was met recht ons mooiste 'WALKING IN MEMPHIS' moment.
Alsof het zo hoorde, ontstond dit op precies het juiste moment.
Iets om te koesteren en nooit te vergeten. Zulke momenten kun je capturen met foto's, maar ze in je hoofd en hart dragen is misschien nog wel veel mooier.
Niemand kan ze ooit afpakken en ze zullen alleen gedragen worden door de personen die er waren.
De muzieknootjes dansen voor altijd vrolijk in m'n hoofd. ''We are walking in Memphis!!''.

Na wat boksen in de lift (gniffel), relax doen in de hotelkamer en opfrissen, gingen we uit eten met de heren van de band, iedereen behalve Rolf (die zich later bij ons voegde). 
Het was een uitdaging om een geschikt restaurantje te vinden (elk van ons had andere wensen), maar het is ons gelukt. En hoe?
We hebben verrukkelijk gegeten. Marina werd wel nog bijna vermoord door Olav. Spannend.
Een heerlijk, gezellig etentje en een musthave footloose - op naar Beale Street, voor de laatste keer; SNIK.
In tegenstelling tot de voorgaande avonden, hielden we het bij Alfred's dit keer niet lang vol en hopten we door naar Jerry Lee Lewis & Honky Tonk.
Aldaar was een live optreden waar we erg van genoten. Rock 'n Roll!

17-2.jpg

Toen we buiten kwamen stond ineens Rolf voor de deur. Goed instinct, niemand had ook maar een beetje bereik..
Omdat ik weer eens niet terug wilde naar het hotel en mijn nieuwsgierigheid vooral niet de baas was, ging ik samen met Merijn & Rolf naar een open mic, terwijl de rest het laatste beetje tijd spendeerde in de lobby van het hotel. ''Don't give her wine anymore'', zei Marina snel.
We hebben ons netjes gedragen en heel Rock 'n Roll water gedronken, hihi.
Ik ben blij dat ik nog een beetje downtown Memphis heb kunnen ervaren en kennis heb gemaakt met wat locals. Heel bijzonder. 

18-1.jpg

Een fijne, laatste avond die afgesloten werd in de lobby.
Toen we terugkwamen waren er verrassend veel mensen beneden, gezellig!
Er verscheen een fikse lach op m'n gezicht toen ik ontdekte dat de avond nog niet helemaal voorbij was, JES!
Kletsen, knuffelen, kussen en de lift (die op zichzelf al een rollercoaster is) weer in.
We lagen rond een uurtje of 3 (gok ik) op bed, met de volgende ochtend onze vlucht terug op het programma. Een rare gewaarwording. Het was afgelopen. 1 zucht.. 

 

Donderdag 17 augustus

Koffers - check, paspoort - check, gapende vriendin - check, zin - NEE!
Om half 9 zaten we in de bus richting het vliegveld.
Op zich niet bijzonder vroeg natuurlijk, maar voordat we uiteindelijk sliepen die nacht... Haha. 
Zoals ik al zei, zat de week vol momenten die ontstonden alsof ze zo bedoeld waren - alles gebeurt met een reden! (positief en negatief) en dus troffen we, toen we naar onze gate liepen, de groep die stond te wachten op hun vliegtuig naar Amsterdam. Jes!
Een moment om echt afscheid te nemen van Bouke, Jochem, Margo, Olav, Ron en meer fijne mensen die de reis zo fantastisch hebben gemaakt.
Geloof het of niet; zittend bij onze gate, zagen we ineens Priscilla Presley daar staan. Haha.
Je zou bijna denken dat ik slaapwandelend dat vliegtuig in ben gegaan, maar het gebeurde allemaal echt. Of denken de mensen die naar Amsterdam vlogen er anders over? Jullie hebben ons gezien, toch? :P

Van de vlucht naar Atlanta kan ik me niet meer veel herinneren, alleen dat ik onwijs blij was dat we daar niet nog eens door de controle hoefden en we vrijwel meteen de metro naar onze gate konden pakken.

21-1.jpg
De lange terugvlucht vanuit Atlanta bestond uit het krabben van muggenbulten, dommelen en af & toe een poging tot film kijken. Welgeteld één echt uitgekeken, denk ik.
Gosh, die muggenbulten! Ik heb nooit gemerkt dat ik uberhaupt geprikt werd en ineens waren ze er, tientallen.
Stel je de jeuk van de Nederlandse muggenbult voor en verdubbel dat met minstens 10! Als je iemand iets slechts toe wil wensen, ik heb een idee.. ;)

Een uur eerder dan gepland raakten onze voetjes Brusselse grond.
Met Eric & Anja had ik inmiddels afgesproken dat ik mee kon rijden tot Sittard om daar vervolgens de trein te pakken. Hierdoor hoefde ik niet eerst uren op dat enge station te staan wachten op de Flixbus en was ik véél eerder thuis dan vooraf gedacht. Fijn, heel fijn.
Het ophalen van de koffers & auto en op zoek naar een toilet, was een avontuur waar ik eigenlijk helemaal geen zin meer in had. En de vele jeukende muggenbulten ook niet.

Hoe ik uberhaupt vanaf Sittard in mijn eentje thuis gekomen ben, is me een raadsel. Ik was gesloopt. Enorm gesloopt. 
Toen ik mijn beestjes weer zag, had ik ineens energie waardoor ik heerlijk in het 'normale' ritme ben blijven hangen en nooit last heb gehad van een jetlag. (Stiekem ook wel omdat me op het juiste moment -ik viel bijna in slaap op de bank- gevraagd werd aan de video'tjes van het concert te gaan werken..)
Al zou ik graag mijn muggenbulten ruilen tegen een jetlag van 1 van de andere reizigers.
Hier heb ik nog zeker 2 dagen enorme last van gehad en tot op de dag van vandaag worden m'n benen gesierd met zichtbare plekjes van die krengen. 

Een onvergetelijke, ongelooflijke, mooie, gekke, fantastische, bizarre, onwerkelijke reis.
De film speelt vaak af in m'n hoofd, momenten komen random omhoog..
''It's not only the journey.. It's the people you share it with..''
Aan iedereen die mijn reis zo amazing heeft gemaakt; 'Thank you for being a part in my journey'.
Het was prachtig om in Memphis en Nashville te zijn, het was nog veel prachtiger om dit te delen met mijn vrienden. Dank ElvisMatters.
Deze week heb ik momenten beleefd die ik een leven lang kan navertellen, tot op de seconde. 
Er waren openbaringen en momenten waarop het leek alsof we in een film zaten.
Een grote rollercoaster. Een belangrijke rollercoaster. Een, ben ik van overtuigd, lifechanging rollercoaster.
Deze week liep behoorlijk parallel aan de cruise week in 2015. Zelfs de nasleep is te vergelijken. Bizar !


I'll never forget

*2 onvergetelijke concerten
*De vriendschappen
*De mooiste (soms diepzinnige) gesprekken
*Dat er veel 'juiste mensen op de juiste plek op het juiste moment' momenten waren
*Wijntjes
*Knuffels
*De waanzinnige dingen die we gezien hebben
*BEALE STREET
*Nick is just Nick
*De ontelbare Irene-praat-teveel-grapjes
*WALKING IN MEMPHIS
*Het memorable ''This is your day, this is your day'' - moment
*''Ik wil nog niet terug!''
*Alle random momentjes die telkens weer voor een fikse glimlach zorgen
*Die lieve Amerikanen
*De aardappelblokjes in de ochtend
*De Nashville Mule
*M'n hartoogjes bij het zien en kopen van m'n countryboots
*Blake Shelton
*De signs
*Onze kingsize, veel te comfortabele bedden
*The music, all around
*Footloose
*De spontane jamsessie
*.. Dit lijstje wordt vast nog aangevuld..

Yeah I am who I am
'Cause I been where I been
I seen the wrong side of the fence
That's why I stay on the move
Doin' what I do
Livin' it up while I can
__________Chris Carmack_________


Like a river flows, surely to the sea
Some things are meant to be..
________Elvis Presley_______

 

19-1.jpg


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Smithb952
6 maanden geleden

Very well written article. It will be helpful to anyone who usess it, as well as yours truly fbfebceddgeabadf