Home » Weblog » Memphis 1.0 - The start of a great journey!

Memphis 1.0 - The start of a great journey!

Gepubliceerd op 26 augustus 2017 15:37

Put on my icecream shoes and I boarded the plane
Touched down in the land of the Delta Blues..
Walking in Memphis, I was walking with my feet ten feet off of Beale
WALKING IN MEMPHIS !!


Voordat het zover was, werden de laatste loodjes heerlijk aan elkaar geplakt met het vaderdagconcert van Bouke & band, een te gek optreden in Assen voor RTV Drenthe - DOES YOUR MOTHER KNOW?, een lekker-makende informatiedag over de reis én een boottripje in Giethoorn waarop Bouke met zijn eigen songs scoorde bij de opvarenden. 
Door alle voorpret en diverse gebeurtenissen ben ik niet toegekomen aan het schrijven van verhaaltjes over deze fijne momenten..

Ga er lekker voor zitten, pak wat te drinken & knabbeltjes, want dit wordt een láng verhaal.. 
Ik loop nog steeds op roze wolkjes. De film speelt voortdurend af in mijn hoofd. Soms zet ik 'm op pauze, spoel ik 'm terug of juist verder door naar een bepaald moment.
Af en toe verschijnen momentjes random en moet ik lachen, zwijmelen, óf heerst er ongeloof.
Heb ik dit allemaal meegemaakt? Een weekje is kort, maar wat hebben we véél beleefd. 
''Slapen doen we wel als we thuis zijn..'' En zo is het. 
Een ongelooflijke reis, een rollercoaster, ONVERGETELIJK.

Woensdag 9 augustus
BRUSSEL
Vertrouwen in het OV? Soms. Maar ik kon dit keer de gok niet wagen, want de flixbus zou érg vroeg vertrekken vanuit Arnhem. Hiephoi, taxi naar Ede.
De chauffeur stak zijn enthousiasme voor m'n koffers niet onder stoelen of banken. Roze met witte polkadots, hij vond ze 'superleuk!'.
Natuurlijk ben ik het roerend met hem eens.
In Arnhem bleek al snel dat de flixbus vertraging had en ik feitelijk dik een uur te vroeg bij die halte zat. Gelukkig had nog iemand hetzelfde idee en zo werden wij busmaatjes. Bogdan uit Roemenië, wonend in Nederland. De hele reis, totaan Antwerpen (zijn eindstation) , praatten we ronduit over van alles en nog wat, maar vooral over Memphis. 
Het was gezellig! Voor ik het wist stond ik met m'n voetjes op Brussel Noord.
Ga. Er. Nooit. Heen. Als. Jonge. Vrouw. Alleen! Ga er sowieso nooit heen, is mijn advies - haha. Wat een huiveringwekkend station is dat, zeg. Tenminste, als je niet meteen de treinen vindt en ronddwaalt bij de bussen/trams.
Liep ik daar, moederziel alleen, met 2 opvallende koffers, in een donkere hal welke gigantisch stonk.
Dolblij was ik toen ik in bedrijvigheid terecht kwam, wist ik veel dat het TravelEx-kantoortje zich in een doolhof bevond? Na lang rondsjokken kon ik eindelijk mijn bestelde dollars ophalen en bleek karma me een zetje in de rug te geven; de trein die ik zou missen had vertraging, waardoor ik 'm toch kon halen. Hiephoi!
Die afstapjes in Belgische treinen zijn ook niet bepaald ongevaarlijk. Als je een klein misstapje doet, lig je tussen de trein en het perron. Attente mede-reizigers zijn zeer gewenst op een uitstap-moment met 2 koffers. Die waren er. Mijn dank is groot.
Wachten op de vakantie duurde lang; wel 2 jaar, de laatste loodjes waren zwaar.. Maar die laatste paar uurtjes voordat Marina kwam, waren écht killing. Als je elkaar zolang niet gezien hebt en zo onwijs uitkijkt naar iets.. Wow! Hiephoi voor de Rose'tjes. 
Ons wederzien was net een filmscene; naar elkaar toe rennend & knuffelend, onder toeziend oog van 2 aardige mensen die Marina even bij het hotel hadden gedropt - typisch hoor!
De rest van de dag spendeerden we op 't terras van het hotel. Aldaar had ik al een gezellig stel leren kennen dat op roadtrip was en de volgende dag Parijs als doel had. We hadden het leuk met Alexandra & Tonnie.
Marina en ik stuiterden allebei, de hele tijd. Dus was een wandeling door downtown Vilvoorde een soort van must voor ons. 
Slapen? Jes, dat deden we. Erg goed zelfs. Al ben ik, toen we elkaar voor de 8e keer weltrusten hadden gewenst, toch 't bed nog een keer uit gesprongen omdat ik weer eens iets verzonnen had.

5-6.jpg

Donderdag 10 augustus
ON OUR WAY TO MEMPHIS | FEET ON AMERICAN GROUND
''It's going to happen.. We are going to Memphis!''
De busrit naar het vliegveld was niet zo succesvol. Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts.. En zo ook de koffers. Zucht. Nog leuker is zoiets met spierpijn in allebei je armen, maar dat terzijde.
De hele reis|week was een aaneenschakeling van destiny-momentjes, de eerste echte vond plaats toen we de bus uitstapten. Meteen werd mijn naam geroepen. Welkomstcomité? Eric & Anja bleken precies op hetzelfde moment op dezelfde plaats te zijn.. Kan iemand even opzoeken hoe groot dat vliegveld en alles er omheen is? 
Samen gingen we naar de incheck, alwaar we al gauw meer ElvisMatters-reizigers troffen. 
Grappig; in de rij werd iedereen overvallen met een vragenvuur; ''waar ga je heen?'' ''Wat ga je doen?'' ''Waar kom je vandaan?'' ''Wie heeft je koffer ingepakt?'' 
De beste man moest erg lachen toen ook wij verklaarden met ElvisMatters te reizen. ''Hoe groot is die club wel niet?''

1-14.jpg

Marina en ik maakten tijdens het wachten (na alle controles) een gezellige goede-reis-en-we-zien-jullie-in-Memphis-video voor de medemens die vertrok vanuit Amsterdam. :) 
Iets na half 11 was het tijd voor 'take off'. Na een stoelendansje achterin het donders reusachtige vliegtuig, zat ik tevreden naast Eric & Anja. Veel beter dan in een hoekje gedrukt, achter een heel grote man, waardoor ik niemand van de groep ook maar kon zien. Deze stoelendans zorgde er meteen voor dat ik achter Nino & Nick zat. Iets dat vooral Nino heel erg leuk vond. Zó leuk dat ie verklaarde in een ander hotel te zitten en de hele week niet op Beale Street te zijn. We plagen elkaar graag. 

3-10.jpg
10 uur vliegen betekent dat je wordt getrakteerd op een flinke dosis films, muziek, spelletjes én ETEN & drinken. We werden enorm goed verzorgd door de lieve stewardessen & stewards. Met één van hen had ik een gezellig gesprek terwijl ik (lang) stond te wachten op mijn beurt voor 't toilet. Dit maakte me een paar mustsee-tips rijker.
Is het raar dat landen in Amerika, na zo'n lange vlucht, een waar kippenvel-moment is? Toen alle passagiers begonnen te klappen, werd ik best emotioneel; -ik ben in Amerika. Ik, Irene. In Amerika!- Nee, nog niet eens Memphis, maar 'gewoon' Amerika. Atlanta.
Atlanta, we waren er voor gewaarschuwd; hier moet je lang wachten. Douane en zo. De overstaptijd van minstens 3 uur die we hadden, bleek geen overbodige luxe. 
Na de douane, het ophalen en afleveren van de reiskoffer én de controle (alweer) van de handbagage gingen we met een metro naar de gate. Echt waar. HUGE is het daar. Ik verlangde inmiddels allang naar de buitenlucht, het zonnetje en Memphis.
Die binnenlandse vlucht, daar ga je geen 10 voor geven hoor. Wat een ellendig vliegtuig! Bij het opstijgen (nummer 25 in de rij na vertraging door noodweer) hobbelde dat ding aan alle kanten en er kwam een onheilspellende geur vrij. Tijdens de vlucht kon je net zo goed niet met elkaar praten, geen muziek luisteren, of oordopjes in doen, want de herrie overstemde alles. Oke, ik mag soms graag overdrijven, maar mijn favoriete vlucht ooit was het zeker niet.
En dan... MEMPHIS! Al op het vliegveld voel je de Elvis / Rock 'n Roll vibe. Gezellig, cosy en sfeervol. Leukste vliegveld dat ik gezien heb (niet dat dit er veel zijn..).
Marc maakte het perfecte plaatje van ons bij de Elvis shop.

2-2.jpg

6-6.jpg

De bus, met daarin Ronny als begeleider stond al netjes te wachten. Deze wachtte nog even wat langer, want wij waren niet de enigen met vertraging.
Er waren zelfs mensen vanuit Amsterdam die de overstap vanuit Atlanta naar Memphis gemist hadden. Wij mochten blij zijn met ons rammel-vliegtuig.
Na een lange reis en een kort busritje, bereikten wij het Sheraton hotel. Hier werden we begroet door het team van ElvisMatters, reizigers die er al waren én de aardige mensen van het hotel. 
Je zou willen dat je aan het hallucineren was door de moeheid, maar nee..
Het druppel-geluid bij het openen van de hotelkamerdeur was de keiharde werkelijkheid van een waterlek in onze douche. Deze stond blank en het druppelde nog steeds.
Het Sheraton heeft 18 verdiepingen, welke je kunt bereiken met 4 liften. Van verdieping 7(of 8?) verplaatsten wij naar 18. De upgrade (zoals het genoemd werd) heeft vast uitsluitend met het uitzicht te maken, want voor de rest was de kamer exact hetzelfde.
Heel mooi, dat moet gezegd! Marina en ik hadden beiden een kingsize bed voor onszelf. De uurtjes die we slapend doorbrachten (dat waren er niet veel) hebben we HEERLIJK slapend doorgebracht.
We hadden met Marc afgesproken een wijntje te drinken. Rood, voor Peter; want hem vergeten we nooit en hij zal er altijd zijn.

4-27.jpg

In de lobby proostten we op een geweldige week. Marina en wijn matchen op een vreemde manier, eigenlijk gewoon NIET. Zij heeft aan 1 glaasje genoeg om vervolgens iedereen die ze kent een boks te geven. Een boks die overigens de rest van de week bij ons als sidekick-groet diende na knuffels/kussen. 
Ik had nog heel graag naar Beale Street gewild, net als Merijn & Rolf- die duidelijk een zomers gevoel hadden overgehouden aan de voorgaande weken Amerika, maar iedereen vond het 'verstandiger' te gaan rusten.
Prima; 'verstandig' heb ik de rest van de week meerdere malen over boord gegooid/ aan m'n (country)laarzen gelapt.

Vrijdag 11 augustus
GRACELAND | SUN STUDIO | BEALE STREET
Graceland, the home of Elvis Presley. Een zonovergoten dag. Het was rete-gezellig, buiten voor het Sheraton hotel. Al wachtend op de bus, werd er fijn gekletst en gelachen. Iedereen was enthousiast, de nieuwsgierigheid heerste.

8-7.jpg

Graceland, prachtig. Maar eerlijk? 1 grote attractie, circus. Je staat letterlijk in een wachtrij om met busjes naar Elvis' landgoed gebracht te worden.
We hebben onze ogen uitgekeken. Het is heel speciaal om daar te zijn.
Elvis had een bijzondere smaak, divers. En toch belemmerde de pure toerisme me het ultieme gevoel.
Meditation Garden, wauw.. een bijzondere sfeer, welke helaas ook weer beinvloed wordt door de drukte. Zeker als mensen je weg willen hebben omdat ze perse, zo snel mogelijk, een foto willen met het graf van Elvis. Vraagtekens boven mijn hoofd.

     7-6.jpg 9-12.jpg

Wat ik persoonlijk fantastisch vond, is de grote ranch die Elvis bij Graceland heeft, waar nog steeds paarden over het veld galopperen; manen in de wind. 
Aan het eind van de tour kochten we beiden de foto's, welke aan het begin gemaakt werden, voor een luttele 40! dollar. Wat zei ik ook alweer over 'attractie'?
Na deze indrukken en zo'n uitgave is het fijn om een diner binnen te wandelen en daar Bouke + ouders + crew te treffen. Gelukkig vonden ook zij de foto's mooi, haha.
We waren van plan na het eten de souvernirs-winkeltjes in te huppelen, maar toen was daar Olav.. en veel regen. De resterende tijd spendeerden we in de diner, waarna we de bus in renden (letterlijk) opweg naar de Sun Studio.
De tour die we kregen in de Sun Studio was fabulous. Crockett Hall is duidelijk een aanwinst voor de studio. Wat kan hij leuk vertellen en muzikaliteit delen.
Alles met een flinke dosis humor. Mocht je ooit naar Memphis gaan, vergeet dan zeker de Sun Studio niet!
Op de precieze spot waar Elvis heeft gestaan, mocht een ieder op de foto met dé microfoon. Dit ontketende geniale momenten. De één had nog betere moves dan de ander. Dylan is de winnaar, hoor. De jongste van de groep. Oké, hij heeft een voorsprong met een vader die dansleraar is, maar toch..

10-1.jpg 
Marina en ik zijn ook nog even achter het drumstel gaan zitten en hebben geknuffeld met Crockett Hall, die op zijn beurt ook enthousiast was over ons. *Gniffel*.

11-2.jpg
En dan is er een gat in m'n geheugen. Wat we precies met het eten gedaan hebben, weet ik niet meer. Volgens mij niets. We zaten nog vrij vol van het eten in de diner.
Ik kan me vooral de avond die volgde herinneren, BEALE STREET. 
We waren er nog maar net, toen we Olav, Nick en Nino troffen, met wie we de avond doorbrachten. Een soort flashback naar de avond op de cruise. Beregezellig. 
De hele week stond trouwens vrij parallel aan de happenings op de cruise.
Nino heeft zelfs nog met een bandje mee mogen spelen. Een bandje dat overigens een gitarist met de naam Tony Smith had. Je begrijpt dat dit voor hilariteit zorgde. Evenals de donkere, volle dames die gretig met hun billen schudden. Wat een heerlijk gezicht was dat. Iedereen had plezier. Eenheid daar. In de open lucht, op een klein pleintje.
Ook hebben we bij Alfred's gezeten, waar later die week het spetterende optreden zou plaatsvinden.
Toen ik op straat een jongeman zag dansen en besloot met hem mee te dansen, kwam ik in gesprek met 3 grappige jongelui uit Philadelphia. Ik draaide me niet veel later om, om mee te dansen, maar weg was de jongen.. Haha!

12-6.jpg

Dit was voor mijn gezelschap genoeg om op te staan en ook naar buiten te komen, waar het nog erg gezellig was. 
Niet in een koetsje, wat ik graag deze week eens zou doen, maar wandelend; hee WALKING IN MEMPHIS, gingen we terug naar het hotel. Eigenlijk zoals de hele week, wilde ik niet naar bed.
Ik denk dat het uiteindelijk 3u geworden is..

Dik 2.5 uur aan het schrijven; doet nu een dansje in de gevangenis (imagination); Jailhouse Rock.
Ik kom er weer uit na Yesterdayland.. Stay tuned.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.