Home » Weblog » Zomertoer & de wespen

Zomertoer & de wespen

Gepubliceerd op 11 augustus 2015 16:14

Tjoek tjoek, ik zit voor de verandering weer eens in de trein. Tjoek tjoek, dit keer in de eerste klas want ik heb een speciaal 2-naar-1-kaartje. Ik voel me echt wel een eersteklas-meisje (cc; Mike &  Colin). Heerlijk! Mijn hele reis is sowieso aangenaam want in Zwolle zijn de vervelende trappen weg. Deze zijn vervangen door comfortabele roltrappen die je, zonder dat je energie verspilt, naar de stationshal brengen.

Ik ga naar Roden, want daar is de Radio NL zomertoer en Bouke moet optreden; een jaarlijkse traditie. Roden is niet persé een locatie waar ik snel heen zou gaan, maar mijn wijnbuddie Rene Karst zal tevens zijn opwachting maken en die combinatie maakt het voor mij de moeite waard. Een combinatie die vroeger vaak voorkwam, maar nu vrij uniek is. Zelden tref je deze twee lieverds nog op hetzelfde evenement. Rene; mijn wijnbuddie, leerde ik overigens kennen bij een concert van Bouke in 2007. Wow, al lang buddies.


In Hoogeveen word ik opgehaald door Tiny. Samen rijden we naar Roden. Roadtrip! Tiny heeft een lunch voor me gemaakt omdat ik deze vergeten ben. Tiny en 'ik vergeet iets' is trouwens een onlosmakelijke verbondenheid. Ik laat als vanzelfsprekend altijd wel iets liggen bij haar. Of ik vergeet wat mee te nemen. 


Ik moet erg lachen om het eerste tafereel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Het moment waarop de poort van het zonovergoten veld in Roden opengaat. Rennende mensen met RadioNL shirtjes en petjes, die elkaar zowaar omver duwen om een fijn plekje vooraan te bemachtigen. Nu is 'fijn' al in twijfel te trekken, want zo prettig vind ik dat niet; vooraan geplakt staan terwijl figuren achter je, je willen voorzien van een gratis (ongewenste) kontmassage.
Daar we bekenden; Mariëlle en Sarina tegenkomen, die het wél tof vinden om vooraan te staan, vergezellen wij hen gedurende de eerste optredens vanaf de 2e rij. Ik besluit echter snel naar achteren te verplaatsen, omdat de zon enorm haar best doet zo fel mogelijk te schijnen en het publiek steeds dichter op elkaar geplakt staat. Tiny is volhardend. Zij blijft eigenwijs op de 2e rij staan.
Gelukkig is Natasja aanwezig en vermaak ik me met haar. 


Als ik denk dat het tafereel bij de poort het enige verbazingwekkende moment is van vandaag, kom ik bedrogen uit. Er staat ineens een artiest op het podium die eruit ziet als Guus Meeuwis, volgens de presentatoren ook klinkt als Guus Meeuwis ('luisteraars thuis horen het verschil vast niet' - as if! ) en een gitaar heeft, nét als Guus Meeuwis. Één heel klein verschilletje (sarcasme); hij speelt geen gitaar zoals Guus Meeuwis. Sterker nog; hij doet alsof hij gitaar speelt. Nog sterker; als je goed kijkt kun je zien dat hij de snaren niet eens aanraakt. Zouden er wezens zijn die denken dat hij live gitaar speelt? Het gemiddelde RadioNL publiek misschien. Niets ten nadele van dit publiek, maar deze mensen zijn lyrisch over alles wat er voorbij komt en hebben dit waarschijnlijk niet eens door.

De eerste paar artiesten zijn niet meer dan een 'voorprogramma'. Seriously, we hadden net zo goed een uur (of 2) later kunnen arriveren. Maar dan zou mijn confrontatie met de wespen van kortere duur zijn. Wespen, wespen, wespen. Ik heb tot vandaag altijd een wespenfobie gehad. Het was niet zozeer de angst om gestoken te worden (prik maar), eerder de viezigheid van deze monsters en hun agressieve gedrag. Kamikaze!
De monstertjes lijken mij erg gezellig te vinden en blijven me knuffelen. Op mijn hoofd. Op mijn arm. Onder mijn jurk en zelfs op mijn neus. Feestelijk. Zeer feestelijk. Ik ben niet bang meer! Een angst overwinnen door naar de RadioNL zomertoer te gaan. Ik dank u Roden.


Evenlater, zeg maar gerust pas rond 2 uur, komen ook Lia en Richard ons vergezellen. Richard, je weet wel, de man van Lia. Of toch niet.
Het duurt op dat moment niet lang meer voordat Rene het podium betreedt. Nadat we even naar elkaar hebben gezwaaid, verschijnt hij samen met Ploeff de beer. Natasja en ik kijken elkaar verwonderd aan; -wat moet die persoon het warm hebben in dat pak-.
Rene maakt er zoals altijd weer een Supergave tijd van. Een paar liedjes; de vrolijkheid. Het dansje van Ploeff de beer zal voor altijd mee te dansen zijn door Natasja en mij. Wij doen gigantisch ons best. En ik zwaai zelfs naar de beer wanneer hij/zij onze kant op zwaait. ''Ik zwaai nog terug ook!'' We rollen spreekwoordelijk op de grond van het lachen.
Het wordt hilarischer als blijkt dat de beer mij kent en ik dit in eerste instantie niet door heb. Pas wanneer zij zegt; ''en nu een wijntje!'' weet ik dat Wendy in het pak schuilt. Wendy, de vrouw van Rene. Zij kent natuurlijk de hele wijn-geschiedenis.

Terwijl Ancora vol overgave haar zeemansliederen brengt, hebben wij het gezellig met Rene. Footloose, knuffelen, gekkigheid. Precies zoals hij van ons gewend is en zoals het standaard is met Rene. Fun, fun, fun.
Bouke staat te popelen om te spetteren. Hij mag zijn kunstje doen na de Gents. De Gents. Als je zegt; 'de Toppers' geloof ik het ook.

Bouke schittert. Werkelijk, hij steekt er volledig bovenuit. Gewoon te goed voor dit podium. Écht! Mag ik dit zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Geen mening; een feit. En als je daar iets op in te brengen hebt, zeg ik; een smaakkwestie! Het valt niet te ontkennen dat hij de beste zanger van Nederland is! Géén vriendjespolitiek! Wanneer zetten ze hem eens in dat programma? Iedere keer diezelfde artiesten of ronduit niet-beste zangers, wordt zo vervelend!

Mensen die in beeld wandelen als je staat te filmen en bijna een dansje maken voor je schermpje, terwijl ze overduidelijk zien dat je de gebeurtenis visueel aan het vastleggen bent, zouden bij voorbaat al niet toegelaten mogen worden! Irritant.
En weet je wat ook irritant is? Mannen die hun werk zo serieus nemen dat je niet eens naar een paar bekenden mag wandelen en je persé moet omlopen om hen te bereiken.

De fotografe in mij komt weer omhoog zodra ik Mariëlle en Sarina bij de Gents zie staan. Ik doe altijd creatief. Ooit maakte ik tijdens optredens veel foto's, nu is die bezigheid weggezakt door het maken van steeds meer video's. Misschien moet ik het toch weer eens oppakken, want de resultaten zijn nog altijd erg mooi. Ik zie wel.


Waarom Bouke een rasartiest is met een paars hartje? Hij stapt wél uit de auto om zijn publiek te voorzien van een foto'tje of praatje, terwijl hij eigenlijk geen tijd heeft omdat hij door moet naar een volgend optreden. Hier mogen vele artiesten echt een voorbeeld aan nemen!

Handtekeningen heb ik nóóit begrepen. Wat is daar nu leuk aan? Ok, een aantal van de single'tjes die ik bezit zijn ook bekladderd met teksten, maar dat zijn gelukkig geen handtekeningen. Bovendien zijn die krabbels voortgekomen uit dwangmatig overhandigen van de hoesjes. ''Ik moet en zal er iets op schrijven, Irene!'' Nou goed dan, omdat je zo aandringt.
Footloose (bijna), knuffelen & gekkigheid. En een kus voor Jochem. Mijn 2e papa. Tot de volgende! 


En daarna naar huis want Evert Baptist komt en die willen we echt NIET zien. Dit soort figuren moet gestopt worden voordat er ongelukken gebeuren. 
Het is heet. Heel heet. Willen we wel blijven voor Kurt Darren? Misschien, maar eigenlijk liever niet. 

Het eersteklas reizen bevalt me uitzonderlijk goed. Ik merk niet eens dat ik aan het reizen ben en sta binnen no-time weer in mijn appartement, alwaar ik bezig ga met de video's die ik vandaag heb gemaakt.

Op naar de volgende. En die is snél! Met 4 heel toffe vrouwen. Dat wordt één groot feest. 
Nee, niet vanavond. Ook al staan Bouke en Rene Karst weer op dezelfde locatie. Sinds Bouke de minstens 2 uur durende optredens bij Harry's lunchroom niet meer doet, vind ik Emmen (C'est La Vie of Gouden Pijl) niet meer 1 (2) van de leukste feestjes. Bij Radio Continu gaat alles snelsnel en zie je door alle mensen het publiek niet meer.

Tot de volgende.. !

IrenePloeff-1.jpg


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.